Vermist?
Gewoon verdwaald?
Afgesloten van internet?
Uit huis geschopt?
Laptop kapot?
Beroofd?
Nee, niks van dat alles…. ofja, nou eigenlijk wel, eentje van dit lijstje…
Jah, bijna een maand lang niks geplempt. Hoewel sommige collega’s en colleginnetjes daar vanaf het begin een gewoonte van hebben gemaakt, (May-ah tha Lord-ya Reign down-ah upon Thee-ah!) schaam ik mij diep… Het is ook niet de bedoeling dat het een gewoonte gaat worden. Zou vooral ook een ondankbare bitch slap richting Siebje zijn.
Er is in iedergeval genoeg gebeurd in een maand tijd; Laat ik met het vervelendste en meest recente beginnen.
Nee, ik ben niet uit huis geschopt en ook mijn laptop heeft het al die tijd fijn gedaan, evenals internet.
Deze jongen kon het vrijdag weer eens niet laten een uiltje te knappen in de metro. In my defense, het was 6.30 en ik had geen ranja gedronken. Toen ik wakker werd was het knappende uiltje helemaal kaalgeplukt!!!!!!
Ik had een tas bij me die dag – anders nooit – en voor het gemak met de terugreis al mijn spul daar in gedaan; zat comfortabeler denk ik.
Nou heb je in Madrid mensen die er een fulltime baan van hebben gemaakt, om weerloze jochies als mij ’s ochtends te grazen te nemen, als zij zich kranig tegen de nachtelijke uitdagingen van Madrid hebben geweerd, het tot de volgende ochtend de eerste metro hebben gered en dan vol trots neerploffen in de coupé. Daarbij, zoals een collega van mij het bijdehand opmerkte, roep ik het extra over mezelf af, want een blonde jongen in Madrid, met tas: daar MOET wat te halen zijn.
Nou, en dat was er ook! Ze hebben rustig de tijd de tijd genomen om mijn tas door te spitten, mijn portemonnee grondig te doorzoeken. Daar zit op zich al een geluk dat ze m niet helemaal meenamen; nu heb ik mijn rijbewijs én toegangspas voor mijn bedrijf nog en hebben ze “slechts” mijn bankpasjes, OV-chipkaart (boeie), zorgpas en ander nutteloos plastic, mijn OVkaart voor hier en het geld dat er nog in zat. Verder mijn camera (AAARGH.. hij was vrij leeg, maar toch AAARGH) en mijn telefoontje (prepaid, ach). Als klap op de vuurpijl hebben ze tenslotte nog mijn horloge gewoon van mijn arm GEKNIPT. Jah, het gaat hier om pro’s die well equiped zijn. Volgens insiders mag ik ook nog blij zijn dat mijn broek nog heel is, want normaal gesproken knipt men de broekzakken ook nog helemaal aan gort.
Nou, toen ik dan wakker werd en achter de harde waarheid kwam, heb ik mezelf een paar keer in mijn gezicht geslagen en besloten eerst mijn nachtrust maar thuis af te maken; de volgende dag zou ik dan wel met een actieplan komen.
Eerst maar de banken gebeld om de boel te blokkeren, een enerverend telefoontje met het thuisfront gehad, kijken waar het dichtstbij zijnde politiebureau was voor de aangifte en dinsdag kon ik naar de bank om met mijn paspoort mijn geld op te nemen; maandag was een nationale feestdag, zul je altijd zien…
Nu zit ik in een fijn gesprek met mijn reisverzekering om uiteindelijk zoveel mogelijk weer terug te krijgen. Ik had gelukkig voordat ik ging een doorlopende afgesloten, dus met die dekking zit het redelijk in orde. Aan het einde van de rit zal ik een groot deel weer terug hebben. Het is een hoop gedoe en er gaat een hoop tijd overheen, maar dat zien we dan maar als de prijs die ik voor deze wijze levensles betaal. Optimistisch als ik ben, was het dan wel interessant om voor het eerst echt aangifte te moeten doen en het hele verzekeringsproces te moeten doorlopen. Je weet: het glas is halfvol.
Wordt vervolgd…
Dan terug naar waar ik gebleven was na de laatste keer:
(Ik moet even mijn foto’s ervoor raadplegen, dus het komt ook in die volgorde. Klik gerust gezellig mee tijdens het lezen)
We hebben:
- Een keer een (3 of 4 weken terug) roomie van mij mee uit stappen genomen. Hij is een 28-jarige Colombiaan en voelde zich al een oude zak, omdat hij nooit wat leuks mee maakte. Nou, kom maar eens met Niek en Martijn mee dan. Op naar onze all time favorite: El Alquimista, alwaar ik binnen 5min. een verjaardagsfeestje van een kluit meisjes had geinfiltreerd. We kregen meteen feesthoedjes op en werden bij het feestje betrokken. Hij snapte niet meer wat voor en achter was en met dat hoedje op zijn kop, wist ie zich geen houding te geven. Op de (2e) foto is dat die kerel die, edoch enigszins verdwaas maar toch, erg tevreden staat te grijnzen.
- Die zondag erop, hebben we de finale van de vuelta de España bezocht. Martijn, vervent wielerfan, MOESST daar heen. Wie ben ik dan om hem alleen te laten gaan.
- Als men verder dan door de foto’s scrollt stuit men daarna op een gezellig genootschap aan een tafel. Dat is dus allemaal directievolk van onze school waar we fijn een biertje mee hebben gedronken in de stad; had ik in mijn vorige schrijfsel al aangekondigd. Voor de kenners: Ja, ons aller Gert de Groot was er ook bij; jeweetwel, die ene die als enige weer eens niet op zit te letten.
- Dan door naar het weekend daarna. Gewoon een paar gezellige feestjes, met wat random vriendjes uit Madrid. Op straat op de foto gaan met WILDVREEMDE Chilenen (dacht ik), een weerloos jongetje, die weg naar huis niet meer wist, huisvesting bieden. Vervolgens nog een keer met mijn nieuwe half Nederlands-Spaanse roomie en zijn makker op stap en dat was weer een weekend.
- Doordeweek een keer met het heeeele huis spontaan gechilld.. Dat was zooo bijzonder! Daar moesten foto’s van komen, een kleine selectie. Ja, we zitten binnen, want ook hier wordt het tegenwoordig gewoon koud ’s nachts… (7-10 graden)
- Het weekend daarop…. tattattaataataaaaaaaaa: HOOG BEZOEK
Weliswaar al lang gepland, want ik zat hier toen exact op het midden van mijn tijd, kwamen mijn Padre y Madre op visite. Hardstikke leuk!
Zo heb ik ze fijn alles kunnen laten zien, waar ik al die weken over heb lopen zwetsen; vrijdagavond fijn naar de binnenstad geweest, wat fijne tapas gegeten en ze kennis laten maken met de wonder-chinos. Zaterdag hebben we het Palacio Real bezocht en fijn afgepilst op een terrasje recht ervoor, ’s avonds al mijn roomies omvergeblazen met een monster BBQ. Zondag lekker rustig gedaan en ’s avonds had ik een tafel voor ons gereserveerd in een top-notch restaurantje (zover ik nu weet, nog de enige die zich gezegend mag voelen met een Michelintje) met Flamenco-show. Kei vet, eten helemaal geweldig. De avond afgesloten met een fijn borreltje op een terrasje op een heuvel met prachtig uitzicht op, wederom, het Palacio Real. 1.15 met de metro terug gegaan (dat ging nog nét) en de volgende dag weer vrolijk gewerkt. Pappie en mammie gingen om 10u alweer met het vliegtuig terug.
Kort maar krachtig!
- Het weekend daarna… ahh wel, daar heb ik geen foto’s van.. Met dat verhaal was ik begonnen.
Mijn vingers doen pijn, dit was het wel weer voor vandaag…
Adios!
Hasta pronto!
Joder!
en zoals Maradona zegt: “que la chupen, y que la sigan chupando”
Even kijken waar ik was gebleven.. Dierentuin, homo’s en toen, oh ja!
Goed, mijn werk heeft weinig zin om meer over te vertellen. Wordt saai. Het enige spannende is dat er nu elke week een paar sub-deadlines zijn, dus lamballen of rustig spaans oefenen zit er niet meer bij. 8 Okt wil men nog steeds 150 – 250 kantjes zien en ik zit op 10 (haha, helemaal gek) we zien wel hoever ik kom. Het credo is in ieder geval dat IK er wat van moet leren en als ZIJ er wat aan hebben, is dat alleen maar mooi. Geeft toch rust in de tent.
Dit is interessant voor de BOXers onder de lezers, want woensdag die week (dus 9-9) was het rocken!! Jaime en Nacho (bekend van de rooftopparty) hadden me, als fellow-punkliefhebber, al weken daarvoor er op geattendeerd en uitgenodigd om mee te gaan naar een concert van The Bouncing Souls. De naam zei me we wel wat, de mp3′tjes van YouTube dan weer minder.. Maar boeie, eindelijk weer eens een concertje; had ik wel behoefte aan!
Het was – hoe kan het ook anders – aan de andere kant van Madrid. (Sjonge jonge, wat een kutplek heb ik gekozen om te wonen… Alleen voor het werk is het ideaal) Volgens goed Spaans gebruik werd er eerst op straat gezopen; de (veelal) allochtonen buurtwinkeltjeseigenaren draaiden weer gouden business. Het is hier zelfs zo’n bekend gebruik dat het een naam heeft: Botellon! Da’s dus anders dan indrinken, want dat kan overal.. Nee, botellon gebeurt expliciet op straat. Tijdens dat botellon hebben we allemaal ontdekt hoe klein de wereld is.. Het begon met dat iedereen laaiend werd dat ik een shirt van This is a Standoff aan had:
“Gaaf, ken jij die ook?”
-”Dude, dat is by far mijn favoriete band”
“Waaat? Ken je Belvedere ook dan?”
-”Ja duh! Die heb ik beide maar een keer of 6 live gezien..”
“Ah serieus?? Ik Tias maar één keer en Belvedere nooit”
Vervolgens komt er nog een andere kerel bij staan. Die bleek de booker van de show in Madrid uit de laatste tour te zijn (SIEB! toen jij in DK achterbleef, geloof ik) En verder had hij ook een keer een showtje voor Straighten Things Out geregeld. “Ga weg! Daar heb ik nog een showtje mee gespeeld in NL!”
Je (of iig de insider) begrijpt het al; wij waren meteen beste vrienden. Heerlijk! Punkrock volk! Overal op de wereld zijn ze hetzelfde, met dezelfde vibe.
Halvewege de tweede band kwamen dan eindelijk binnenkakken. Ik had niks gegeten (geen tijd voor) dus ik stond daar flink aangeslagen door drie blikken bier een beetje achterin te chillen. De band was een mix tussen PeterPanSpeedrock en gewoon snelle punk; goed te pruimen!
Toen kwamen dan The Bouncing Souls. Jaime en Nacho wilde even naar voren.. Jajoh, ik ga wel ff mee checken.
Daar kwam ik erachter dat ik deze band dus WEL kende en ze afgelopen jaar op Groezrock heb gezien; Vooral de motoriek en pasjes van de zanger veraadden dat. Toen er daadwerkelijk een klassieke meezinger voorbij kwam die IK zelfs kende, ben ik er voor gegaan en werden Niekjes eerste twee stagedives een feit. WHOOOHOO! Sowieso ging de zaal echt goed loos. Of dat dan aan de bekendheid van de Bouncing Souls lag of dat dat altijd zo is weet ik niet. Ik denk een beetje van beiden. Alleen stagediven deden ze niet zoveel. Geen idee, durfden ze niet ofzo. Ze waren wel aardig voor mij:
Toen ze doorhadden dat ik het podium wilde bestijgen hielpen ze me er zelfs op en zo gauw als ik er stond begonnen ze me er ook gelijk weer af te trekken… Scheetje beef, maar wel lachen!
In het weekend dat volgde werd er op vrijdag weer eens schoftig gezopen. Een vriendin van heel veel mensen, en ook mij, gaat in Dublin studeren en nam afscheid in, hoe toepasselijk, een Irish Pub. Omdat ik mn camera toch niet bij me had en er al genoeg zuipverhalen zijn verteld laat ik het daarbij… Ik kwam met de eerste metro rond 7u thuis…
Zaterdag ontwaakte ik rond 1500 uit een coma en had ik al gemiste oproepen. Ik belde terug en kreeg te horen dat er een BBQtje zou zijn bij David thuis (bekend van mijn eerste dag!!). David woont niet IN Madrid, net erbuiten in het noord-westen. Ik woon in het oosten, dus dat was gewoon dik een uur reizen (aaaargh).
Maargoed het was allemaal de moeite wel waard. Hele fijne relaxte avond. Davids hund heeft helaas wel het doosje van mijn supervette nieuwe zonnebril uit mijn tas weten te vissen en is daar op los gegaan tot ik haar betrapte (wij zijn vijanden nu), maar verder lekker gegeten, weer gedronken en, zoals ook op dag 1, de jacuzzi flink benut. Iedereen had het na zo’n half uur – 3 kwartier wel gezien. Martijn en ik hebben er lekker twee uur in vol gemaakt.
Om 2 uur met de laatste bus naar Madrid, met Laure (France) en Kellie (Australia). De dames waren brak en gingen naar hun onderduikadres, Martijn en Niek gingen nog even op oorlogspad. We zijn tot in de stad gewandeld op zoek naar een NIEUWE bar. Maar omdat dat niet lukte en we al tot 5 keer toe aangesproken of we niet een tittybar in wilde (fuckyfuckynice!), hebben we toen besloten maar weer zo’n legendarische retail-chino te zoeken en zijn hele voorraad bier op te kopen. Ik begin een neus te krijgen voor die mannetjes! 2 minuten en ik had er een te pakken, mwuaha, en dus kochten we wat hij bij zich had (2 sixpacks). Vervolgens bij Martijn in de woonkamer fijn tot een uur of 6 de wereldproblemen opgelost.
De dag erna was een lekker brak dagje in het park met Martijn en Paula (Baskenland). Zij ging rond 4u met de bus naar het noorden, Martijn en ik hebben rond 7u nog wat tapas gehapt en toen was het weekend weer voorbij… aahhhhhhhhh.
Tot slot is het wel leuk om te vertellen dat Martijn, Darma en ik (en ook andere HAN-studentjes verblijvend in Madrid) waren uitgenodigd om afgelopen woensdag met een vrouw van school (coordinator buitenland voor de HEAO) van school wat te gaan drinken in de stad. Ze was voor een congres in Madrid en waarom zouden we niet effe gezellig meeten?? Ja waarom niet, dus wij waren de beroerdste niet en gingen wel weer. Komen we daar aan, zitten daar al de afdelingshoofden van de verschillende faculteiten (oa Gert de Groot ook, voor de kenners). Vet lachen!
Lekker gezwetst, stoere praat verkocht, bier op kosten van de school gedronken (en geloof me, die zijn dubbel zo lekker) en dat was het wel weer.
Dit weekend wordt ook weer wat… Morgen is het “La noche en blanco” (De nacht in het wit). Het schijnt heel wat te zijn, want er wordt al weken voor gepromoot, de metro dienstregeling is aangepast en ik heb vorig weekend al een programmaboekje gekregen in de stad. Iets met verschillende soorten kunst op straat enzo overal in het centrum… Ah, we zien wel. Lekker biertje pakken, wordt vast wel gezellig.
Hasta la pasta!
Tot morgen, tot de volgende villa!