7

Hellooooo Griffith!

1/03/10 — 5:25 u

So we’re one week after the last update now and everything is going smoothly. Carliene and I got used to the beautiful apartment that is our home now and so have all our new friends. What has the past week been like?? One word P-A-R-T-Y… Basically we have been going back to our buddies in the hostel, which really is a two minute walk, and they have got a steady schedule of a different party every day which reruns every week again. I will leave it to that, as I have heard that apparently the party stories aren’t all that interesting / appreciated. Just peek at the pictures; you’ll get a general impression of my last week’s night life and the people I met along the way. Some keywords are: Goon, “Backpackers Big Night Out”, illegal public drinking, Goon, Helium Balloons, Billy’s Beach house…
Then my newly acquired surfing skills; I regretfully have to say I haven’t been to the beach more than twice since my first lesson. So I’m just still struggling with the basics. I did promise some of the high quality pics taken by the surf school crew, so I’ve put in two of those.
This week our classes start. Carliene already has to go to class today, I’ll start tomorrow. Strange enough I’m looking forward to it, even though I didn’t make it easy for myself when I selected the courses. For those interested, my courses are: Retail Marketing, Comparative Management, Organisational Strucures & Design and International Trade & Competition. Now that I look through it again it is partially frightening, but exciting. Well, we’ll see how it goes. Griffith University, it is on!
Like I said, most of my week consisted of going back to our buddies in the hostel and tagging along with their parties, so that’ll be told by the pictures. Most of the pics are from Backpackers Big Night Out. One thing I still want to say about that is that it is a brilliant pub/club crawl where all hostels in and around Surfers Paradise join forces, so that in the end the whole group is about 300 people strong. Everybody is happy and having a great time. It is a weekly thing, actually every Wednesday and Saturday. I can’t wait for the next edition. I know I’m not a backpacker, but I will pretend to be one for these nights.
Other pics are from our housewarming and our little garden/ terrace by the water when I though it was fun to feed the birds.

Cheers!

Baby's first waves

Baby\'s first waves
◄ Back
Picture 1 of 22

LEES MEER
By Niek | Posted in Gold Coast, QLD, Australia |
3

Riverside Motherfucker!

23/02/10 — 10:36 u

Nope, not my new favorite song. It’s where Carliene and I found our apartment. I don’t know what it is, but I always seem to have luck or meet the right people (or both) when room hunting. And it took us exactly two days. Look it up on google maps. HIER
That’s right, the location is a dream!! It is a two bedroom apartment on the ground floor with a terrace looking over one of the inland rivers of Gold Coast in the middle of Surfers Paradise!
Friday afternoon, after visiting the Gold Coast accommodation service and through them a real estate agency, we were given the keys to two apartments in the area around the hostel where we were staying to go and take a look. We immediately fell in love with this place. So there are two bedrooms of which one has a walk in closet that goes to the bathroom, not kidding. Of course I couldn’t deny Carliene that luxury, so I agreed on her getting that room. Then there’s a shower, a bath tub (yep, both), a washing machine and dryer and a fully equipped kitchen with a huge fridge and freezer. It’s madness! So last night we had a little house warming party with all our new buddies, mostly staff from the hostel, and the neighbors got to find out that there are new people living that easily can party until about 4am. Pretty soon I will make some more pics of the house; I didn’t really get to do that yet… only one of the view from our terrace. Muwha!
Then where I left off last time. We have had a really nice party in the city last Thursday, with some people from the hostel at which we obviously where the last ones to leave.
The first couple of days we spent walking around the city to get to know our way around here. It is a really awesome city with a very relaxed vibe coming from everything. People in shorts and flip-flops, surfers walking around barefooted with their board under their arm and friendliness everywhere!! For example, I once walked into a bar to order some drinks and the girls behind the counter greets me as if I had returned after being gone for half a year and she was happy to see me again, while it really was the first time I ever got there and then she gave me a compliment about my shirt. Cool! That same attitude comes from most people, where they really like to chat and hear about your life story and what you’re doing in Surfers Paradise. Usually they expect me to be a backpacker, because this place is full of them, and then they are really pleasantly surprised to hear that I’ll be around for a couple of months to study. It is simply amazing.
On Saturday we went on a (by me) long expected festival in Brisbane. My good ol’ buddies Mark and Miranda tipped me about it and Carliene was cool enough to agree on going. After a two hour long bus and train ride we got in the middle of Brissy (as they call it here) where there was a huge terrain on which they had set up six stages. The line-up was basically a dream to me, could have been groezrock (for the insiders) only three times bigger. For the not-insiders that means rock noise. We had a blast and afterwards we went by taxi to Mark and Miranda’s place where we spent the night after rocking Guitar Hero till about three. The next day they were cool enough to offer us a ride home. We took the tourist way where we first went to check out their new house to be that’s being built now. Then we went to a small national park on a mountain between Brissy and Gold Coast. It was very strange to be in a city first, drive half an hour and stand in a rain forest, then drive another half hour and be at the beach again. The environment obviously is very beautiful, but you have to be so super careful with all the strange animals that live here. Because I don’t want anyone to worry, I will spare most details and statistics on snakes and bugs and all that.
Monday we had an appointment at the real estate agency to sign the paperwork (A LOT!!), pay the bound and two weeks in advance and finally receive the keys. There was no power yet and because we had to go to the university in the afternoon for an orientation session, we couldn’t make an appointment with the electricity company to come and switch it on again; that had to wait until this morning (Tuesday that is)…
The uni looks lovely and the orientation session was very interesting.. ahum. The spoke for an hour and a half, but could have cut off an hour of that. I really don’t need to have explained to me that the ocean is a place where people can drown, that aussies drive on the left side, that there is strength in numbers when you go out. After the session we picked up our new student cards and went to the uni bar to meet and greet our fellow exchange students. Of course we left with about ten new contacts in our phone list of people who all live in Surfers Paradise, so not on-campus at the uni. During the evening, like I already said was the housewarming.
This morning I got woken up by the electricity guy and after that I decided to have a go at surfing. It was a two hour lesson and it rocked!! Yes, I did manage to stand up a couple of time and ride a wave to the beach. For the first day we only started very shallow, about waist deep in the water. The waves we surfed were already broken; nevertheless it feels amazing to be pushed forward by the force of water. There was a guy from the surf school who made pictures. Tomorrow I will pick up the CD of my pics so everyone can enjoy Niek’s first day surfing skills in full glory.
The rest of the week will probably be about the same, because we don’t have to go to class before next Monday. Life rocks here and I love this country.
Mom and Dad, I know that before I left I said that Australia would have to do a really great job to beat the great time I had in Spain, but I’m afraid that has already happened.

PICS!

dsc01054_1600x1200

dsc01054_1600x1200
◄ Back
Picture 1 of 42

LEES MEER
By Niek | Posted in Gold Coast, QLD, Australia |
8

No worries mate

18/02/10 — 1:51 u

And we’re off. About 2 and a half day after leaving the frosty streets of the Netherlands, I found some time to give you all a first update on the incredible madness that currently is my life.
Monday evening, the day after a heavy last carnaval night, Carliene and I took off on our journey to the other side of the globe.
Dusseldorf – London
London – Singapore
Singapore – Sydney
and finally Sydney – Gold Coast. That was the plan, all in one straight 30 hour trip.

The journey went smoothly.. Too smoothly. At some point I figured this first blog update would become a very short one, because everything went so well.
The first part too London was a joke; as soon as the plane finally reached its target altitude of 32000 feet (10km) it could already start descending again. The next part was waiting for two hours in the international terminal of London Heathrow, which I thought was more a shopping mall than anything else. Finally we boarded the plane that would carry us the majority of the trip; the Boeing 747 Jumbo. Damn! I forgot how big that thing is! It is just unreal. It was crammed, totally filled up, but luckily we reserved our seats, so we had our places at the window.
Taking off with this huge machine was really impressive. Off we went, 12 hours straight to Singapore. As we approached the airport (18.00 local time) there was a funny gathering of all types of sea ships waiting, I guess, for a place to dock in the harbor of Singapore.
In contrast of what we expected we had to leave the plane in Singapore for an hour or so and actually that was just fine.
About half the people left and were replaced by, mainly, Asians. We took off again for a 7 hour flight to Sydney.
I had totally had it at that point with flying. Can flying get boring?? You bet it can! Especially if you, like me, are basically unable to sleep in a plane. I wanted to make whisky my friend that would get me through the night. Since there was no strong alcohol (probably only in the businessclass) I had to take comfort in wine. Beer was no option, because I would have pissed myself away.
Despite the alcohol I could just not – and I know that some dare to dispute that – catch sleep in an upright position. At best, I slept 15 minutes straight and about 2,5 hours in total. The custom entertainment system (I love it) was my savior in passing time. I must have watched at least 7 movies during the flights.
Wednesday morning we finally made it to Sydney. Carliene and I had agreed that as soon as we passed customs, we would just celebrate it as if we were at our final destination. After all, Sydney might not be Gold Coast, but it sure is Australia.
It felt very strange to realize we were really at the other side of the world after an exhausting trip. Exhausting, but like is said, very very smooth. We passed customs, where nobody asked us for a visa or whatsoever. We just had to hand in a card, that we had to fill in on the plane, with some basic data and then they just gave us one little boring stamp in our passport; in my case, on page 8. Why there? Not a clue.
We came at the customs where our hand luggage would be checked, or at least was supposed to be. They only asked if we handed in the card and then we were good to go, without having one glimpse at our bags. Paralyzed by amazement we proceeded and we left the gate and walked out of the terminal into the burning 7am-sun of Sydney. We made it, we celebrated and had some time to kill so sat in the sun. It was at this point that I thought there wouldn’t be much to write today.

All that changed when we took a bus to terminal 2, the terminal for domestic flights. It drove us over the highway around the airport. When we arrived to check-in for the last flight and mentioned something about our bags (the big checked-in bags, not hand luggage) being transferred, we were interrupted. Jetstar never transfers bags automatically from other flights… When departing from Dusseldorf we explicitly asked for that and they promised us everything would be fine and we would be happily reunited with our bags at Coolangatta Airport (Gold Coast).
Obviously we were stunned and speechless. We really were supposed to go back to the other terminal, figure out where we could find our bags, thfen return to terminal two to do a complete new check-in. There was a considerable chance we would never make it to our 10.00 flight, but if that were the case they could transfer us to the next – already at 14.00 – for free.
So off we went, back to the huge international terminal. We found the “lost bags office” were some guy gave us a speech about how we should have listened to the airport speakers, because they continuously make announcements about how everyone always has to collect his bags. Sorry dude, I just arrived in Australia for half a year, I don’t have the focus to listen to speakers now. After some walky-talky-talk he managed to find that our bags were at least in the terminal somewhere (already a relief that everything went fine in London and Singapore), but it would take a while before they were delivered.
Like usual I decided that also today the glass was half full, so we just accepted the fact we would probably miss that flight. Nono wait, make that: we just decided we were going to be chill and miss the flight instead of freaking out. We sat outside again, had a beer and made the best of it, just enjoying the still awkward feeling of being in Australia.
After a while we collected our bags, went back AGAIN to terminal 2, waited there some more until the check-in desk opened, checked-in (Carliene had to pay again a handsome fee for her extra bag) and finally took our flight northwards to Coolangatta Airport.
This flight was just pure fun and excitement and only took little over an hour. I spent my time watching the coastline as we flew over it and realized that I would soon set foot in the city I would spend the next 5 months in. I was the happiest boy in the plane.. Definitely happier that the stupid crybaby in the front of the plane, who apparently had enough air to entertain us the full flight with his adorable voice. Anyway, we made it and Carliene and I jumped around like little kids.

Now we only needed to find our bags again and take a taxi. At that point, in the bag collection area, we saw a guy – like many others – with a piece of paper with a name on it, guiding people he was supposed to pick. His paper said Griffith Airport Pick-up… It was our university’s pick-up service!! We never applied for that, but still we asked him if he had some spare places.
He was willing to take us to our hostel, but we would be dropped off last.. AND it would cost us 30 dollars each, later reduced to 50 for the both of us. I knew the pick-up service was supposed to be free, so he probably put the money in his own pocket. I couldn’t care less. A cab would probably have been more expensive, plus he gave us an awesome sightseeing tour through Gold Coast while he had to drop off some other student all at different locations. Veeery cool.
Finally we arrived at our hostell, at least we hoped we could call it that. Actually our booking was never confirmed, so it would still be a surprise if there was any place for us. But it all came through perfectly (they were probably just too lazy to react) and we could move into our room for the next 5 days. We spent the evening exploring the beach and having some drinks. At 23.30 local time we went to sleep and finally, after 3 days of not sleeping I got a well deserved nights rest. The strangest about all this, is that I really don’t have a clue why everybody makes such a big fuzz about jetlags. I don’t get it. I felt perfect the whole day yesterday, slept like a baby last night and woke up this morning reborn and ready to blog ;)
We had breakfast, took a little morning hike on the beach and, well, now we’re here.  This day will bring a lot of beach time, probably a little sunburn and a visit to the highest building of Gold Coast which happens to be just a block away from the hostel.. Mwuaha, lucky us…

In the end the whole journey turned out to be a bit more chaotic and unexpected than it appeared initially. But, as usual everything ended up just perfectly fine
No worries mate! Cheers!

PICS!

 

dsc01020_1600x1200

dsc01020_1600x1200
◄ Back
Picture 1 of 29

LEES MEER
By Niek | Posted in Gold Coast, QLD, Australia |
2

Viajando desde Murci via Madrid hasta Pais Vasco

31/12/09 — 20:29 u

Haaaaalloooo!

Hier dan de een na laatste update voordat het erop zit en deze jongen huiswaarts keert. Ik zeg een-na-laatste, omdat ik er waarschijnlijk na nieuw jaar nog wel snel eentje doe als afsluiter; zo met de stille trom vertrekken is ook niks, maar het komt in ieder geval heul dicht bij al. Raar, maar waar.. Ik kan het me momenteel moeilijk voorstellen om niet meer in Madrid te wonen, maar gewoon in boeren Sint Tunnis; waar ik niet meer de moeite hoef te doen, om spaans te praten in de winkel, maar gewoon Nederlands of ouwerwets brabant..

Ik vond een updateje toch weer eens nodig, omdat er toch weer genoeg gebeurd is de afgelopen tijd.

Allereerst is de stage inmiddels klaar, terminado, acabado, basta! De laatste weken waren niet bijster speciaal behalve dat ik met een collega een paar reisjes heb gemaakt. Één dag hebben we het binnen de provincie Madrid gehouden en zijn we naar een klant en een dealer van DAF geweest, erg boeiend om het veelvuldig beschreven crisisleed van “nergens wat te doen” “tig auto’s op voorraad die ze niet kwijt kunnen” eens in het echt te zien en de verhalen erachter te horen. De klant waar we waren zat echter nog best goed in het werk, had niet te klagen. Het was een prachtige kerel. Na onze gesprekjes, gingen we even naar een bar naast de deur. Daar werden er meteen sigaretten in het rond gestrooid. Zoals een zakenbezoek in NL koffie krijgt aangeboden, zal het hier wel een peukje zijn. Ik weigerde vriendelijk en legde uit dat ik alleen wel eens in de verleiding kwam na een aantal biertjes. Wat een idee, moet hij gedacht hebben, want hij bestelde meteen een biertje voor me…….. om 11.30u…. Ik had nog geen slok genomen of hij stond weer met zijn pakje peuken te zwaaien, zo van: “Nu heb je bier, roken zul je!” Nederig accepteerde ik dan maar, want hij had me nu eenmaal klem gezet. Aan het eind, toen we afscheid namen, was de beste man al half fan van me geworden. Hij stond erop dat als ik me verveelde op het werk of daarna, ik zou bellen.. dan kon ik wel weer ff op bezoek komen.

De week erna gingen we naar Murcia, een provincie in het zuid-oosten. Het was er heerlijk, we hebben zelfs weer een keer ’s avonds om 11u buiten op het terras kunnen dineren bij 18 graden. Dat was een fijne afwisseling op de -5 waar op dat tijdstip in Madrid mee te kampen had.. De eerste dag zijn we naar een hele crappy dealer geweest, die ons ’s middags mee uit lunchen nam en mij persoonlijk zat probeerde te voeren met bier, wijn, whiskeytaart en een of ander maf likeurtje… Later gingen we nog naar een klant en nog een hele fancy dealer en toen naar het hotel… 4 sterren (****) zeg ik je! Ik had een kamer voor mezelf me een dubbel bed, waar ik voor het idee, en omdat het kon, dus maar overdwars in heb geslapen. Heeeeerlijk!!

De dag erna gingen we weer bijtijds terug. Ik had namelijk de volgende reis gepland staan. Na 4,5 uur, vanuit Murcia naar Madrid, in de auto te hebben doorgebracht, had ik thuis de tijd om mijn koffer te wisselen en toen kon ik gelijk door naar het busstation. We (Almu, Martijn, Niek) hadden tickets geboekt naar het Baskenland (País Vasco) in het Noorden van Madrid; welbekend om het altijd gezellige terroristenclubje ETA. Daar waren we in Vitoria uitgenodigd door ons lieve dinnetje Paula. Kort samengevat zijn we vrijdag en zaterdagavond uit geweest in Vitoria. Zaterdag middag hebben we een dagtripje gemaakt (weer 2uur in zo’n kutbus) naar San Sebastian, een heel mooi stadje aan de kust. ’s Avonds dus weer braaf in Vitoria gefeest. Zondag nog een oude kathedraal bezocht en toen rond 19.00u weer terug naar Madrid. Verder is er een ongelooflijke collectie aan kwatsfoto’s gemaakt met standbeelden, een stierenkop, beschilderd gebouw en nog wat, waarvan ik een bescheiden collectie hieronder neer heb gezet.

Kerst was bescheiden en eigenlijk alleen op kerstavond hebben we er een fijn dinertje in het huis van Darma van gemaakt.

Door de week zit ik me nu heerlijk stierlijk te vervelen.. Ik vul de dag met downloaden en kijken van films, waarvan ik de meerderheid al gezien heb. Saai? Vervelend? Neuh, niet echt. Ik geniet er wel van.

Dan de dag voor oudjaarsavond, de 30e dus… Ok, wat ik eerst moet vertellen is dat er hier in de loop der tijd een nieuwjaartraditie is ontstaan in Madrid. Eigenlijk heel Spanje leeft mee. Op oudjaarsavond de 31e om 12 uur staat la plaza de puerta del sol (kortaf: Sol) volgeladen met mensen, die allemaal naar één bepaalde klok kijken. Dan is het de bedoeling dat men bij elk van de twaalf klokslagen een witte druif eet; voor de rekenwonders; ja men eet dus twaalf druiven. Wordt dit goed uitgevoerd, dan staat je een voorspoedig jaar te wachten. Doe je het niet goed, sja dan gaat het mis. Heel Spanje kijkt zelfs op de TV mee. Zoals we in Nederland eerst een oudejaarsconference van Youp kijken en daarna naar een digitale klok op TV lopen te staren, zo kijkt heel Spanje naar Live-beelden vanaf Sol. Omdat dit fenomeen inmiddels alweer door toerisme is overgenomen (en er sowieso geen doorkomen aan is), vinden veel Madrilenen er al geen ruk meer aan. Wat hebben ze bedacht… We gaan gewoon de dag ervoor een “generale repetitie” houden om de klok te testen. In de loop der jaren is die repetitie uitgegroeid tot een happening die net zo groot is als de oudjaarsdag zelf. En daar stonden we gisteren dus.
Het heeeele plein afgeladen, geen doorkomen aan! Bij elke toegangsweg was een soort van politiefuik om glas en blikken te onderscheppen en, waar nodig, over te gieten in plastic bekers. Verder dan een 20 meter achter zo’n fuik kwamen we niet eens, zo vol was het. In ieder geval stonden we nog “binnen” én hadden we zicht op de legendarische bimbam. Klokslag twaalf begon het dan….. Geen klok te horen (generale repetitie mislukt dus..), alle Spanjaarden beginnen hysterisch die druiven naar binnen te douwen en elkaar vervolgens hartstochtelijk en gemeend nieuwjaar te wensen. En ik… sja, ik wilde wel de druiventruc goed uitvoeren, maarja ik hoorde geen bimbam. Uit frustratie (en bij gebrek aan smijtbier) heb ik de druiven toen maar over de menigte uitgestrooid en verder met een compleet verdwaasde blik iedereen nieuwjaar gewenst, want sja… het was toch nog echt een dag te vroeg… De Spanjaarden kon het niet schelen. Ik doe het liever vandaag nog een keertje goed over.

De foto’s komen een andere keer, want ik moet me douchen en mezelf in mijn pak hijsen. We gaan naar een kei hip open-bar feestje..

Vanuit Madrid, iedereen een fijne jaarwisseling. De gemeende nieuwjaarswensen komen binnenkort wel persoonlijk. Ik heb nog maar 3 dagen (sniksnik) te gaan voordat ik wederkeer.

LEES MEER
By Niek | Posted in Madrid, España |
0

Feliz Navidad

26/12/09 — 20:13 u

A sugar sweet Christmas...

A sugar sweet Christmas...
◄ Back
Picture 1 of 1

LEES MEER
By Niek | Posted in Madrid, España |
5

El clasico (Barca – Real Madrid)

5/12/09 — 21:44 u

Na het vorige voetbalavontuur had vorige week nog meer te bieden. Na de slopende Chamions League wedstrijd tegen FC Zürich, moest Real op zondag afreizen naar Barcelona voor, wat ze hier noemen: El Clásico.

Het hele land op zijn kop! De hele week lang werd elke speler van beide clubs al helemaal kapot geanaliseerd en op zaterdag begonnen sportprogramma’s met een klok in beeld die van 24.00.00 terug naar 0 zou tellen; het moment van de aftrap… Helemaal van de pot gerukt dus. Het spreekt voor zich dat je alleen met gods zegen aan een kaartje kan komen en daarbij was het dus niet Madrid, maar Barcelona. Deze wedstrijd gewoon op TV kijken zat er ook al niet aan, want een betaalzender had de exclusieve rechten. Om dit te zien moesten we dus naar een kroeg en dat is dus precies wat we deden.
Boys’ night out met al mijn roomies (en een enkele verstekeling). Foto’s staan, als gebruikelijk, beneden.

Zoals al aangekondigd moest ik me dus aan medische tests gaan onderwerpen. Door mijn verblijf in Spanje, ben ik bloot gesteld aan een verhoogd risico op tuberculose. Na nog een aantal mailtjes heen en weer gestuurd te hebben met het ministerie van immigratie in Australië, bleek ik 3 opties te hebben:
- Ik moet binnen 28 dagen die tests gedaan hebben en dan zouden ze meegenomen worden in de visumbeoordeling
- Ik kon mijn visumaanvraag intrekken en dan, als ik in NL een afspraak met een dokter had, een nieuwe indienen. The downside, ze doen niet aan refunds, dus dan zou al dat geld voor mijn eerste visum naar de maan zijn… en dat is nog al wat!!
- Ik kon niks doen en dan na 28 dagen zonder ondersteuning van medische rapporten zou men alsnog over mijn visum gaan besluiten, maar “dan zou wel de kans bestaan dat hij niet toegekend zou worden”.. Ja duh! No Shit!

Zoals duidelijk was de meest logisch optie het binnen 28 dagen toch maar te doen en ja, dat moest dus in Spanje. Dinsdag ben ik maar gaan bellen dan naar die twee klinieken die de Australische overheid in Madrid had uitverkozen. Ik had mazzel; bij beide, radioloog én huisarts, kon ik de volgende ochtend al terecht! Maar meteen gedaan dus!

De radioloog, waar ik eerst was, was echt een lachertje.. Ik moest met een Spaanse quasi-milf met ochtendhumeur zo’n kamertje in, me uitkleden, voor een bord gaan staan en 5 sec later was de foto klaar. 3 minuten later stond ik weer buiten. Nog nooit heb ik zo weinig lol gehad van 40 euro.
De huisarts was misschien nog wel hilarischer. Eerst heb ik een half uur in die wachtkamer gezeten. In de tussentijd kwam de assistente dan een keer met een bekertje naar me toe wandelen, mocht ik fijn op het toilet vol gaan pissen. Daarna werd ik door de huisarts zelf ontvangen en werd ik onderworpen aan een serie basic testjes, te hilarisch! Zo werd mijn lengte opgemeten, werd ik gewogen, de hamer-knie reflextest, lampjes in mijn mond, oren en ogen, bloeddruk, en moest ik tegen de muur gaan staan om dan vanaf zo’n poster allemaal kleiner wordende lettertjes te ontcijferen.
Vanzelfsprekend slaagde ik met vlag en wimpel. De dokter legde me uit dat ik in principe niets zou haar zou horen, tenzij er iets mis was. Dat zou dan dus alleen nog met de Xray-foto of mijn plasje kunnen zijn. In het geval ook die in orde waren, zou ik dus niets van haar horen. Zij zou na beoordeling alle documenten op Vrijdag dan naar de Australische ambassade in Madrid sturen en dan zou vanzelf mijn visum een keer op de deurmat ploffen.
Al met al was het natuurlijk een hardstikke spannende ochten, die me eigenlijk vooral onnodig geld gekost heeft. Het is niet alsof ik iets verassends ben tegen gekomen, ik wist wel dat ik gezond was, maargoed.

Ik sluit het verhaal dan maar af met een heugelijk feitje. Vanochtend (ofja, vanmiddag) toen ik uit bed kwam en mijn mailbox opende had ik een mailtje uit Australie met als eerste zin:
“I am pleased to advise that you  have successfully been assessed against OFFSHORE Non-award Sector and your electronic application for a Student visa has been approved.”

Nou joh! Da’s nog eens snel! Is dus een dagje nog maar overheen gegaan!

Het heeft dan even een extra omweggetje gekost, maar dat VISUM IS ER!! Niks houdt me meer tegen. Oz here I come!!!

Oja, fijne Pakjesavond allemaal!

cimg0039_1600x1200

cimg0039_1600x1200
◄ Back
Picture 1 of 12

LEES MEER
By Niek | Posted in Madrid, España |
1

Eeeeen we hebben beeld!

27/11/09 — 19:29 u

Beeld!
No time to waste..
Kort verhaaltje en dan weer foto’s kijken

Afgelopen woensdag was het weer Champions League-avond! En we hadden kaartjes! Eindelijk! Een keertje Real Madrid bezoeken, was toch echt een van de dingen op het try-before-you-leave-Madrid-lijstje. Gelukkig kunnen we die wegstrepen nu. En was het vet?? JAAAAZEKER!
Zoals ik zei: Champions League, de returnwedstrijd tegen FC Zurich. Niet al te grote ploeg en Real MOEST winnen.. Dat was genoeg zekerheid dat dat dan ook ging gebeuren. Voor 30€ hadden we kaartjes voor… de allerlaatste rang (!)
Sja, dat was even wennen, want het Santiago Bernabeu-stadion is nou eenmaal een beetje groter dan het Gelredome. Speler herkenden we aan rugnummers en na een tijdje ook de kleur van de schoenen.. Hardstikke fijn!
Grote voordeel was wel, dat je in één oogopslag het hele veld kon bekijken. Grote nadeel: Het is wel erg moeilijk foto’s maken van zo hoog. Ach ja, voor de mooie actiefoto’s ga maar naar de website van MARCA.COM ofzo. We zijn er in ieder geval geweest!
Het was een best gave wedstrijd, 1-0 gewonnen… beetje magertjes, maar toch. We hebben wel veel gave acties en combinaties gezien, veel “Hijo de Puta” richting de scheids geslingerd, Vd Vaart bijna de hele tweede helft zien spelen (toch een beetje Hollandse trots), de langverwachte return van Cristiano Ronaldo meegemaakt (Staande ovatie van 70.000man; kippenvel!) en zo dus toch een mooi avondje voetbal beleefd.
Scroll down voor het beeldmateriaal.

In other news, ben ik met mijn visumaanvraag voor Australië bezig. Zo makkelijk als ik dacht dat het zou gaan (online-application afwerken, creditcardgegevens, boem), ging het natuurlijk weer eens niet.
Dankzij de fijne keuze die maakte om naar Spanje te gaan voor 5 maanden, en dat ook eerlijk aan gaf in die online-application, wordt er van mij verwacht dat ik mezelf ga onderwerpen aan een aantal medische onderzoeken.
Dat heeft dus niet te maken met het feit dat Australië zo’n derde wereldland is en daar enge ziektes zijn waar ik me tegen moet beschermen. Nee, het gaat om het feit dat Spanje (en ook Portugal) min of meer een brug tussen Europa en Afrika vormen. Het hele continent Afrika zit in risicoklasse 3 als het gaat om TBC (da’s hoog!! ALTIJD TESTEN), heel Europa in klasse 1 (safe, geen test nodig). Spanje is dus een brug en krijgt daarom van de Australische autoriteiten klasse 2 mee en dat is medium risico; testje toch maar wel verplicht!!!!
Heb ik weer!!
Als ik op de vraag “Have you, in the past 5 years, lived for 3 or more consecutive months in another country?” gewoon NEE had geantwoord, had niemand wat door gehad. Had ik geen gezeik gehad. Maarja, de aanvraag is de deur al uit. Als ik die nu cancel en een nieuwe doe, ga ik denk ik wel door de mand vallen.
Nu wordt er van mij verwacht dat ik een algemene test en een X-Ray Chest scan ga doen. En als ik gezond ben (lees: officieel geen tuberculose heb), mag ik het land in. Ik heb dus nog genoeg te regelen…
Hurray!!

Andere keer weer meer… Ik moet boodschappen doen en daarna het weekend aftrappen..

Oja, ik kwam er achter dat in de post waarin ik beroofd was, ik nooit foto’s had bijgeplakt (DA ZEGT OOK NIET EFFE IEMAND!!), dus als je nog wat mooie kiekjes wilt zien -> Is ie dood?

Adios chamalitos y chamalitas

Go boys!

Go boys!
◄ Back
Picture 1 of 17

LEES MEER
By Niek | Posted in Madrid, España |
5

Nou, vooruit dan maar..

13/11/09 — 17:36 u

Ik mag geen beloftes breken, dus voordat er weer een maand voorbij is, blog ik maar gauw weer eens wat.

Het leven sleurt zich stukje bij beetje voort en ik zit nog steeds in een bureaucratische mallemolen om de boel weer op poten te krijgen na het grote onrecht dat mij is aangedaan in de metro…

Het grote hekelpunt is (en blijft) het gebrek aan Rabobank-pinpas. Die had ik braaf, zoals het hoort, per fax aangevraagd mét kopie van paspoort, zodat deze niet naar de Parkstraat in Arnhem, maar naar de Avenida de Jaca in Madrid zou gaan. Volgens protocol werd dat ding mooi aangetekend verstuurd, ergens rond 22 okt, dus logischerwijs had dat ding er toch al lang moeten zijn.
Dinsdag kreeg ik een telefoontje hier op de zaak; aardige mevrouw van de Rabobank. “Dag meneer Klaassen, wij hebben geprobeerd uw nieuwe pinpas naar Madrid te sturen, maar…” –“..Laat me raden, hij is inmiddels alweer omgekeerd en ligt weer bij jullie..” Ik had het bij het rechte eind.
Die aars van een postbode heeft dus midden op de dag bij mijn huis aan de poort gestaan, terwijl het hele huis aan het werk of naar school was. Toen er dus niemand open deed, had hij niet de helderheid om een briefje achter te laten en hem dan naar het dichtstbijzijnde postkantoor te brengen.. NEE JOH!! We knallen de boel gewoon terug naar Nederland!
Vervolgens ben ik nu deze week al een paar keer met een of ander snotjong op de helpdesk in gevecht geweest om (tegen de procedures in, whooooooo) mijn pas ONaangetekend naar mijn ouders te laten sturen, zodat het handeltje dan via de interne transportlijn van DAF binnen twee dagen gewoon hier op mijn bureau valt.. Ja, twee dagen! Eat that TPG!
Als ik hem dan EINDELIJK heb, kan ik weer wat dingen gaan kopen, zoals een camera, een horloge én  kan ik eindelijk internetbankieren, dús mijn rekeningafschriften raadplegen, dús met mijn reisverzekering aan het stoeien gaan!!

God zij dank, dat ik nog die Spaanse rekening heb en dat die wél gewoon op tijd een pas konden toe sturen.. Heb ik in ieder geval nog wat middelen om het dagelijks leven door te komen….

Verder zijn er ook leuke dingen gebeurd, zoals gewoon dolle weekenden.. We zijn een keer met wat mensen Barney Stinson-style gaan stappen; Suited up! Vele scheve gezichten. Lachen joh!

Dan was er nog Halloween, daar doen ze hier dus aan in tegenstelling tot NL.. Maarja, ik vond het eigenlijk een slappe verbastering van Carnaval. Iedereen verkleed zich, niet persé super horror, wel altijd een beetje freaky… In ieder geval niet random idioot zoals met Carnaval. Verder heb je dan vrijdag en zaterdag zo’n beetje, maar volgens Spaanse traditie alleen ’s avond.. dus vanaf 21-22uur indrinken en 2u ’s nachts de stad inzwalken..

Nee, op zijn carnavals 4 dagen gewoon de hele dag zuipen zit er niet bij… Het is eigenlijk gewoon normaal stappen, maar dan met maffe pakkies. Doe mij maar carnaval… Wanneer valt dat dit jaar eigenlijk?? Hopelijk zit ik dan nog nét een beetje in Nederland.

Vorig weekend hadden we dan weer eens bezoek uit Nederland; vier makkers van de opleiding waren in het vliegtuig gesprongen voor een weekendje Madrid.. Voor de kenners: Schoen, Palm, Kempen en Semih. Vrijdagmiddag tot zondagnacht (maandagochtend om 6uur vlogen ze terug) was één gekke bende, met El Alquimista, een suffe Mickey Mouse bar, een Belgische speciaalbierbar, een hoofdwond en een vette technoclub… Sja, vloog voorbij eigenlijk.

Het mooiste nieuws van allemaal, bewaar ik voor het laatst. WANT woensdag was het dan zo ver… IK HEB DAT GEDROCHT VAN EEN PROJECT AF!!
63 kantjes schoon aan de haak, kei hard spaans. Of het allemaal zinnig is wat er staat, moet nog beoordeeld worden. Een aantal collega’s vond het er wel veelbelovend uitzien, maar uiteindelijk moet mijn chef het oordeel vellen. Helaas was hij alleen woensdagochtend (toen ik nog aan het afronden was) op de zaak en verder heb ik hem niet meer gezien.. Hij weet nog niet eens dat het af is.. Anyway, ik vind het mooi geweest.
Om deze opdracht goed uit te voeren zou men 3 dingen nodig hebben: gedegen kennis van het bedrijf, gedegen kennis van de theorie over “quality and process management” én gedegen kennis van de spaanse taal. Nou, die had ik alle drie NIET, dus ik ben best wel een beetje trots op mezelf, ookal is een paar weken te laat klaar. Ik zal mezelf vanavond dus maar op een paar goudgele schouderklopjes trakteren.

Verder is het aftellen inmiddels begonnen.. Nog een dikke 50 daagjes en dan zal ik weer voet op Nederlandse bodem zetten, 3 Januari om precies te zijn. Klap maar in handjes, blijblijblij! Eerst even de verjaardag van mijn vader vieren en daarna ben ik anderhalve maand HELEMAAL NIKS aan het doen. Tijd zat om bij te kletsen, dus!

Sorry dat er dit keer geen support van beeldmateriaal was. Ik beloof dat het bij de volgende aflevering wel weer zo zal zijn… er van uitgaande dat het dit keer wel allemaal gaat lukken met de Rabobank.. pffff

Pues nada, hasta pronto!

LEES MEER
By Niek | Posted in Madrid, España |
6

Is ie dood?

16/10/09 — 20:33 u

Vermist?
Gewoon verdwaald?
Afgesloten van internet?
Uit huis geschopt?
Laptop kapot?
Beroofd?

Nee, niks van dat alles…. ofja, nou eigenlijk wel, eentje van dit lijstje…

Jah, bijna een maand lang niks geplempt. Hoewel sommige collega’s en colleginnetjes daar vanaf het begin een gewoonte van hebben gemaakt, (May-ah tha Lord-ya Reign down-ah upon Thee-ah!) schaam ik mij diep… Het is ook niet de bedoeling dat het een gewoonte gaat worden. Zou vooral ook een ondankbare bitch slap richting Siebje zijn.

Er is in iedergeval genoeg gebeurd in een maand tijd; Laat ik met het vervelendste en meest recente beginnen.

Nee, ik ben niet uit huis geschopt en ook mijn laptop heeft het al die tijd fijn gedaan, evenals internet.
Deze jongen kon het vrijdag weer eens niet laten een uiltje te knappen in de metro. In my defense, het was 6.30 en ik had geen ranja gedronken. Toen ik wakker werd was het knappende uiltje helemaal kaalgeplukt!!!!!!
Ik had een tas bij me die dag – anders nooit – en voor het gemak met de terugreis al mijn spul daar in gedaan; zat comfortabeler denk ik.
Nou heb je in Madrid mensen die er een fulltime baan van hebben gemaakt, om weerloze jochies als mij ’s ochtends te grazen te nemen, als zij zich kranig tegen de nachtelijke uitdagingen van Madrid hebben geweerd, het tot de volgende ochtend de eerste metro hebben gered en dan vol trots neerploffen in de coupé. Daarbij, zoals een collega van mij het bijdehand opmerkte, roep ik het extra over mezelf af, want een blonde jongen in Madrid, met tas: daar MOET wat te halen zijn.
Nou, en dat was er ook! Ze hebben rustig de tijd de tijd genomen om mijn tas door te spitten, mijn portemonnee grondig te doorzoeken. Daar zit op zich al een geluk dat ze m niet helemaal meenamen; nu heb ik mijn rijbewijs én toegangspas voor mijn bedrijf nog en hebben ze “slechts” mijn bankpasjes, OV-chipkaart (boeie), zorgpas en ander nutteloos plastic, mijn OVkaart voor hier en het geld dat er nog in zat. Verder mijn camera (AAARGH.. hij was vrij leeg, maar toch AAARGH) en mijn telefoontje (prepaid, ach). Als klap op de vuurpijl hebben ze tenslotte nog mijn horloge gewoon van mijn arm GEKNIPT. Jah, het gaat hier om pro’s die well equiped zijn. Volgens insiders mag ik ook nog blij zijn dat mijn broek nog heel is, want normaal gesproken knipt men de broekzakken ook nog helemaal aan gort.

Nou, toen ik dan wakker werd en achter de harde waarheid kwam, heb ik mezelf een paar keer in mijn gezicht geslagen en besloten eerst mijn nachtrust maar thuis af te maken; de volgende dag zou ik dan wel met een actieplan komen.
Eerst maar de banken gebeld om de boel te blokkeren, een enerverend telefoontje met het thuisfront gehad, kijken waar het dichtstbij zijnde politiebureau was voor de aangifte en dinsdag kon ik naar de bank om met mijn paspoort mijn geld op te nemen; maandag was een nationale feestdag, zul je altijd zien…
Nu zit ik in een fijn gesprek met mijn reisverzekering om uiteindelijk zoveel mogelijk weer terug te krijgen. Ik had gelukkig voordat ik ging een doorlopende afgesloten, dus met die dekking zit het redelijk in orde. Aan het einde van de rit zal ik een groot deel weer terug hebben. Het is een hoop gedoe en er gaat een hoop tijd overheen, maar dat zien we dan maar als de prijs die ik voor deze wijze levensles betaal. Optimistisch als ik ben, was het dan wel interessant om voor het eerst echt aangifte te moeten doen en het hele verzekeringsproces te moeten doorlopen. Je weet: het glas is halfvol.
Wordt vervolgd…

Dan terug naar waar ik gebleven was na de laatste keer:
(Ik moet even mijn foto’s ervoor raadplegen, dus het komt ook in die volgorde. Klik gerust gezellig mee tijdens het lezen)

We hebben:
- Een keer een (3 of 4 weken terug) roomie van mij mee uit stappen genomen. Hij is een 28-jarige Colombiaan en voelde zich al een oude zak, omdat hij nooit wat leuks mee maakte. Nou, kom maar eens met Niek en Martijn mee dan. Op naar onze all time favorite: El Alquimista, alwaar ik binnen 5min. een verjaardagsfeestje van een kluit meisjes had geinfiltreerd. We kregen meteen feesthoedjes op en werden bij het feestje betrokken. Hij snapte niet meer wat voor en achter was en met dat hoedje op zijn kop, wist ie zich geen houding te geven. Op de (2e) foto is dat die kerel die, edoch enigszins verdwaas maar toch, erg tevreden staat te grijnzen.

- Die zondag erop, hebben we de finale van de vuelta de España bezocht. Martijn, vervent wielerfan, MOESST daar heen. Wie ben ik dan om hem alleen te laten gaan.

- Als men verder dan door de foto’s scrollt stuit men daarna op een gezellig genootschap aan een tafel. Dat is dus allemaal directievolk van onze school waar we fijn een biertje mee hebben gedronken in de stad; had ik in mijn vorige schrijfsel al aangekondigd. Voor de kenners: Ja, ons aller Gert de Groot was er ook bij; jeweetwel, die ene die als enige weer eens niet op zit te letten.

- Dan door naar het weekend daarna. Gewoon een paar gezellige feestjes, met wat random vriendjes uit Madrid. Op straat op de foto gaan met WILDVREEMDE Chilenen (dacht ik), een weerloos jongetje, die weg naar huis niet meer wist, huisvesting bieden. Vervolgens nog een keer met mijn nieuwe half Nederlands-Spaanse roomie en zijn makker op stap en dat was weer een weekend.

- Doordeweek een keer met het heeeele huis spontaan gechilld.. Dat was zooo bijzonder! Daar moesten foto’s van komen, een kleine selectie. Ja, we zitten binnen, want ook hier wordt het tegenwoordig gewoon koud ’s nachts… (7-10 graden)

- Het weekend daarop…. tattattaataataaaaaaaaa: HOOG BEZOEK
Weliswaar al lang gepland, want ik zat hier toen exact op het midden van mijn tijd, kwamen mijn Padre y Madre op visite. Hardstikke leuk!
Zo heb ik ze fijn alles kunnen laten zien, waar ik al die weken over heb lopen zwetsen; vrijdagavond fijn naar de binnenstad geweest, wat fijne tapas gegeten en ze kennis laten maken met de wonder-chinos. Zaterdag hebben we het Palacio Real bezocht en fijn afgepilst op een terrasje recht ervoor, ’s avonds al mijn roomies omvergeblazen met een monster BBQ. Zondag lekker rustig gedaan en ’s avonds had ik een tafel voor ons gereserveerd in een top-notch restaurantje (zover ik nu weet, nog de enige die zich gezegend mag voelen met een Michelintje) met Flamenco-show. Kei vet, eten helemaal geweldig. De avond afgesloten met een fijn borreltje op een terrasje op een heuvel met prachtig uitzicht op, wederom, het Palacio Real. 1.15 met de metro terug gegaan (dat ging nog nét) en de volgende dag weer vrolijk gewerkt. Pappie en mammie gingen om 10u alweer met het vliegtuig terug.
Kort maar krachtig!

- Het weekend daarna… ahh wel, daar heb ik geen foto’s van.. Met dat verhaal was ik begonnen.

Mijn vingers doen pijn, dit was het wel weer voor vandaag…

Adios!
Hasta pronto!
Joder!

en zoals Maradona zegt: “que la chupen, y que la sigan chupando”

dsc01191_1600x1200

dsc01191_1600x1200
◄ Back
Picture 1 of 36

LEES MEER
By Niek | Posted in Madrid, España |
18

Stuiterende zielen en bubbels

18/09/09 — 19:28 u

Even kijken waar ik was gebleven.. Dierentuin, homo’s en toen, oh ja!

Goed, mijn werk heeft weinig zin om meer over te vertellen. Wordt saai. Het enige spannende is dat er nu elke week een paar sub-deadlines zijn, dus lamballen of rustig spaans oefenen zit er niet meer bij. 8 Okt wil men nog steeds 150 – 250 kantjes zien en ik zit op 10 (haha, helemaal gek) we zien wel hoever ik kom. Het credo is in ieder geval dat IK er wat van moet leren en als ZIJ er wat aan hebben, is dat alleen maar mooi. Geeft toch rust in de tent.

Dit is interessant voor de BOXers onder de lezers, want woensdag die week (dus 9-9) was het rocken!! Jaime en Nacho (bekend van de rooftopparty) hadden me, als fellow-punkliefhebber, al weken daarvoor er op geattendeerd en uitgenodigd om mee te gaan naar een concert van The Bouncing Souls. De naam zei me we wel wat, de mp3′tjes van YouTube dan weer minder.. Maar boeie, eindelijk weer eens een concertje; had ik wel behoefte aan!
Het was – hoe kan het ook anders – aan de andere kant van Madrid. (Sjonge jonge, wat een kutplek heb ik gekozen om te wonen… Alleen voor het werk is het ideaal) Volgens goed Spaans gebruik werd er eerst op straat gezopen; de (veelal) allochtonen buurtwinkeltjeseigenaren draaiden weer gouden business. Het is hier zelfs zo’n bekend gebruik dat het een naam heeft: Botellon! Da’s dus anders dan indrinken, want dat kan overal.. Nee, botellon gebeurt expliciet op straat. Tijdens dat botellon hebben we allemaal ontdekt hoe klein de wereld is.. Het begon met dat iedereen laaiend werd dat ik een shirt van This is a Standoff aan had:
“Gaaf, ken jij die ook?”
-”Dude, dat is by far mijn favoriete band”
“Waaat? Ken je Belvedere ook dan?”
-”Ja duh! Die heb ik beide maar een keer of 6 live gezien..”
“Ah serieus?? Ik Tias maar één keer en Belvedere nooit”
Vervolgens komt er nog een andere kerel bij staan. Die bleek de booker van de show in Madrid uit de laatste tour te zijn (SIEB! toen jij in DK achterbleef, geloof ik) En verder had hij ook een keer een showtje voor Straighten Things Out geregeld. “Ga weg! Daar heb ik nog een showtje mee gespeeld in NL!”
Je (of iig de insider) begrijpt het al; wij waren meteen beste vrienden. Heerlijk! Punkrock volk! Overal op de wereld zijn ze hetzelfde, met dezelfde vibe.

Halvewege de tweede band kwamen dan eindelijk binnenkakken. Ik had niks gegeten (geen tijd voor) dus ik stond daar flink aangeslagen door drie blikken bier een beetje achterin te chillen. De band was een mix tussen PeterPanSpeedrock en gewoon snelle punk; goed te pruimen!
Toen kwamen dan The Bouncing Souls. Jaime en Nacho wilde even naar voren.. Jajoh, ik ga wel ff mee checken.
Daar kwam ik erachter dat ik deze band dus WEL kende en ze afgelopen jaar op Groezrock heb gezien; Vooral de motoriek en pasjes van de zanger veraadden dat. Toen er daadwerkelijk een klassieke meezinger voorbij kwam die IK zelfs kende, ben ik er voor gegaan en werden Niekjes eerste twee stagedives een feit. WHOOOHOO! Sowieso ging de zaal echt goed loos. Of dat dan aan de bekendheid van de Bouncing Souls lag of dat dat altijd zo is weet ik niet. Ik denk een beetje van beiden. Alleen stagediven deden ze niet zoveel. Geen idee, durfden ze niet ofzo. Ze waren wel aardig voor mij:
Toen ze doorhadden dat ik het podium wilde bestijgen hielpen ze me er zelfs op en zo gauw als ik er stond begonnen ze me er ook gelijk weer af te trekken… Scheetje beef, maar wel lachen!

In het weekend dat volgde werd er op vrijdag weer eens schoftig gezopen. Een vriendin van heel veel mensen, en ook mij, gaat in Dublin studeren en nam afscheid in, hoe toepasselijk, een Irish Pub. Omdat ik mn camera toch niet bij me had en er al genoeg zuipverhalen zijn verteld laat ik het daarbij… Ik kwam met de eerste metro rond 7u thuis…
Zaterdag ontwaakte ik rond 1500 uit een coma en had ik al gemiste oproepen. Ik belde terug en kreeg te horen dat er een BBQtje zou zijn bij David thuis (bekend van mijn eerste dag!!). David woont niet IN Madrid, net erbuiten in het noord-westen. Ik woon in het oosten, dus dat was gewoon dik een uur reizen (aaaargh).
Maargoed het was allemaal de moeite wel waard. Hele fijne relaxte avond. Davids hund heeft helaas wel het doosje van mijn supervette nieuwe zonnebril uit mijn tas weten te vissen en is daar op los gegaan tot ik haar betrapte (wij zijn vijanden nu), maar verder lekker gegeten, weer gedronken en, zoals ook op dag 1, de jacuzzi flink benut. Iedereen had het na zo’n half uur – 3 kwartier wel gezien. Martijn en ik hebben er lekker twee uur in vol gemaakt.

Om 2 uur met de laatste bus naar Madrid, met Laure (France) en Kellie (Australia). De dames waren brak en gingen naar hun onderduikadres, Martijn en Niek gingen nog even op oorlogspad. We zijn tot in de stad gewandeld op zoek naar een NIEUWE bar. Maar omdat dat niet lukte en we al tot 5 keer toe aangesproken of we niet een tittybar in wilde (fuckyfuckynice!), hebben we toen besloten maar weer zo’n legendarische retail-chino te zoeken en zijn hele voorraad bier op te kopen. Ik begin een neus te krijgen voor die mannetjes! 2 minuten en ik had er een te pakken, mwuaha, en dus kochten we wat hij bij zich had (2 sixpacks). Vervolgens bij Martijn in de woonkamer fijn tot een uur of 6 de wereldproblemen opgelost.

De dag erna was een lekker brak dagje in het park met Martijn en Paula (Baskenland). Zij ging rond 4u met de bus naar het noorden, Martijn en ik hebben rond 7u nog wat tapas gehapt en toen was het weekend weer voorbij… aahhhhhhhhh.

Tot slot is het wel leuk om te vertellen dat Martijn, Darma en ik (en ook andere HAN-studentjes verblijvend in Madrid) waren uitgenodigd om afgelopen woensdag met een vrouw van school (coordinator buitenland voor de HEAO) van school wat te gaan drinken in de stad. Ze was voor een congres in Madrid en waarom zouden we niet effe gezellig meeten?? Ja waarom niet, dus wij waren de beroerdste niet en gingen wel weer. Komen we daar aan, zitten daar al de afdelingshoofden van de verschillende faculteiten (oa Gert de Groot ook, voor de kenners). Vet lachen!
Lekker gezwetst, stoere praat verkocht, bier op kosten van de school gedronken (en geloof me, die zijn dubbel zo lekker) en dat was het wel weer.

Dit weekend wordt ook weer wat… Morgen is het “La noche en blanco” (De nacht in het wit). Het schijnt heel wat te zijn, want er wordt al weken voor gepromoot, de metro dienstregeling is aangepast en ik heb vorig weekend al een programmaboekje gekregen in de stad. Iets met verschillende soorten kunst op straat enzo overal in het centrum… Ah, we zien wel. Lekker biertje pakken, wordt vast wel gezellig.

Hasta la pasta!
Tot morgen, tot de volgende villa!

Botellon!

Botellon!
◄ Back
Picture 1 of 23

LEES MEER
By Niek | Posted in Madrid, España |