Vermist?
Gewoon verdwaald?
Afgesloten van internet?
Uit huis geschopt?
Laptop kapot?
Beroofd?
Nee, niks van dat alles…. ofja, nou eigenlijk wel, eentje van dit lijstje…
Jah, bijna een maand lang niks geplempt. Hoewel sommige collega’s en colleginnetjes daar vanaf het begin een gewoonte van hebben gemaakt, (May-ah tha Lord-ya Reign down-ah upon Thee-ah!) schaam ik mij diep… Het is ook niet de bedoeling dat het een gewoonte gaat worden. Zou vooral ook een ondankbare bitch slap richting Siebje zijn.
Er is in iedergeval genoeg gebeurd in een maand tijd; Laat ik met het vervelendste en meest recente beginnen.
Nee, ik ben niet uit huis geschopt en ook mijn laptop heeft het al die tijd fijn gedaan, evenals internet.
Deze jongen kon het vrijdag weer eens niet laten een uiltje te knappen in de metro. In my defense, het was 6.30 en ik had geen ranja gedronken. Toen ik wakker werd was het knappende uiltje helemaal kaalgeplukt!!!!!!
Ik had een tas bij me die dag – anders nooit – en voor het gemak met de terugreis al mijn spul daar in gedaan; zat comfortabeler denk ik.
Nou heb je in Madrid mensen die er een fulltime baan van hebben gemaakt, om weerloze jochies als mij ’s ochtends te grazen te nemen, als zij zich kranig tegen de nachtelijke uitdagingen van Madrid hebben geweerd, het tot de volgende ochtend de eerste metro hebben gered en dan vol trots neerploffen in de coupé. Daarbij, zoals een collega van mij het bijdehand opmerkte, roep ik het extra over mezelf af, want een blonde jongen in Madrid, met tas: daar MOET wat te halen zijn.
Nou, en dat was er ook! Ze hebben rustig de tijd de tijd genomen om mijn tas door te spitten, mijn portemonnee grondig te doorzoeken. Daar zit op zich al een geluk dat ze m niet helemaal meenamen; nu heb ik mijn rijbewijs én toegangspas voor mijn bedrijf nog en hebben ze “slechts” mijn bankpasjes, OV-chipkaart (boeie), zorgpas en ander nutteloos plastic, mijn OVkaart voor hier en het geld dat er nog in zat. Verder mijn camera (AAARGH.. hij was vrij leeg, maar toch AAARGH) en mijn telefoontje (prepaid, ach). Als klap op de vuurpijl hebben ze tenslotte nog mijn horloge gewoon van mijn arm GEKNIPT. Jah, het gaat hier om pro’s die well equiped zijn. Volgens insiders mag ik ook nog blij zijn dat mijn broek nog heel is, want normaal gesproken knipt men de broekzakken ook nog helemaal aan gort.
Nou, toen ik dan wakker werd en achter de harde waarheid kwam, heb ik mezelf een paar keer in mijn gezicht geslagen en besloten eerst mijn nachtrust maar thuis af te maken; de volgende dag zou ik dan wel met een actieplan komen.
Eerst maar de banken gebeld om de boel te blokkeren, een enerverend telefoontje met het thuisfront gehad, kijken waar het dichtstbij zijnde politiebureau was voor de aangifte en dinsdag kon ik naar de bank om met mijn paspoort mijn geld op te nemen; maandag was een nationale feestdag, zul je altijd zien…
Nu zit ik in een fijn gesprek met mijn reisverzekering om uiteindelijk zoveel mogelijk weer terug te krijgen. Ik had gelukkig voordat ik ging een doorlopende afgesloten, dus met die dekking zit het redelijk in orde. Aan het einde van de rit zal ik een groot deel weer terug hebben. Het is een hoop gedoe en er gaat een hoop tijd overheen, maar dat zien we dan maar als de prijs die ik voor deze wijze levensles betaal. Optimistisch als ik ben, was het dan wel interessant om voor het eerst echt aangifte te moeten doen en het hele verzekeringsproces te moeten doorlopen. Je weet: het glas is halfvol.
Wordt vervolgd…
Dan terug naar waar ik gebleven was na de laatste keer:
(Ik moet even mijn foto’s ervoor raadplegen, dus het komt ook in die volgorde. Klik gerust gezellig mee tijdens het lezen)
We hebben:
- Een keer een (3 of 4 weken terug) roomie van mij mee uit stappen genomen. Hij is een 28-jarige Colombiaan en voelde zich al een oude zak, omdat hij nooit wat leuks mee maakte. Nou, kom maar eens met Niek en Martijn mee dan. Op naar onze all time favorite: El Alquimista, alwaar ik binnen 5min. een verjaardagsfeestje van een kluit meisjes had geinfiltreerd. We kregen meteen feesthoedjes op en werden bij het feestje betrokken. Hij snapte niet meer wat voor en achter was en met dat hoedje op zijn kop, wist ie zich geen houding te geven. Op de (2e) foto is dat die kerel die, edoch enigszins verdwaas maar toch, erg tevreden staat te grijnzen.
- Die zondag erop, hebben we de finale van de vuelta de España bezocht. Martijn, vervent wielerfan, MOESST daar heen. Wie ben ik dan om hem alleen te laten gaan.
- Als men verder dan door de foto’s scrollt stuit men daarna op een gezellig genootschap aan een tafel. Dat is dus allemaal directievolk van onze school waar we fijn een biertje mee hebben gedronken in de stad; had ik in mijn vorige schrijfsel al aangekondigd. Voor de kenners: Ja, ons aller Gert de Groot was er ook bij; jeweetwel, die ene die als enige weer eens niet op zit te letten.
- Dan door naar het weekend daarna. Gewoon een paar gezellige feestjes, met wat random vriendjes uit Madrid. Op straat op de foto gaan met WILDVREEMDE Chilenen (dacht ik), een weerloos jongetje, die weg naar huis niet meer wist, huisvesting bieden. Vervolgens nog een keer met mijn nieuwe half Nederlands-Spaanse roomie en zijn makker op stap en dat was weer een weekend.
- Doordeweek een keer met het heeeele huis spontaan gechilld.. Dat was zooo bijzonder! Daar moesten foto’s van komen, een kleine selectie. Ja, we zitten binnen, want ook hier wordt het tegenwoordig gewoon koud ’s nachts… (7-10 graden)
- Het weekend daarop…. tattattaataataaaaaaaaa: HOOG BEZOEK
Weliswaar al lang gepland, want ik zat hier toen exact op het midden van mijn tijd, kwamen mijn Padre y Madre op visite. Hardstikke leuk!
Zo heb ik ze fijn alles kunnen laten zien, waar ik al die weken over heb lopen zwetsen; vrijdagavond fijn naar de binnenstad geweest, wat fijne tapas gegeten en ze kennis laten maken met de wonder-chinos. Zaterdag hebben we het Palacio Real bezocht en fijn afgepilst op een terrasje recht ervoor, ’s avonds al mijn roomies omvergeblazen met een monster BBQ. Zondag lekker rustig gedaan en ’s avonds had ik een tafel voor ons gereserveerd in een top-notch restaurantje (zover ik nu weet, nog de enige die zich gezegend mag voelen met een Michelintje) met Flamenco-show. Kei vet, eten helemaal geweldig. De avond afgesloten met een fijn borreltje op een terrasje op een heuvel met prachtig uitzicht op, wederom, het Palacio Real. 1.15 met de metro terug gegaan (dat ging nog nét) en de volgende dag weer vrolijk gewerkt. Pappie en mammie gingen om 10u alweer met het vliegtuig terug.
Kort maar krachtig!
- Het weekend daarna… ahh wel, daar heb ik geen foto’s van.. Met dat verhaal was ik begonnen.
Mijn vingers doen pijn, dit was het wel weer voor vandaag…
Adios!
Hasta pronto!
Joder!
en zoals Maradona zegt: “que la chupen, y que la sigan chupando”
Even kijken waar ik was gebleven.. Dierentuin, homo’s en toen, oh ja!
Goed, mijn werk heeft weinig zin om meer over te vertellen. Wordt saai. Het enige spannende is dat er nu elke week een paar sub-deadlines zijn, dus lamballen of rustig spaans oefenen zit er niet meer bij. 8 Okt wil men nog steeds 150 – 250 kantjes zien en ik zit op 10 (haha, helemaal gek) we zien wel hoever ik kom. Het credo is in ieder geval dat IK er wat van moet leren en als ZIJ er wat aan hebben, is dat alleen maar mooi. Geeft toch rust in de tent.
Dit is interessant voor de BOXers onder de lezers, want woensdag die week (dus 9-9) was het rocken!! Jaime en Nacho (bekend van de rooftopparty) hadden me, als fellow-punkliefhebber, al weken daarvoor er op geattendeerd en uitgenodigd om mee te gaan naar een concert van The Bouncing Souls. De naam zei me we wel wat, de mp3′tjes van YouTube dan weer minder.. Maar boeie, eindelijk weer eens een concertje; had ik wel behoefte aan!
Het was – hoe kan het ook anders – aan de andere kant van Madrid. (Sjonge jonge, wat een kutplek heb ik gekozen om te wonen… Alleen voor het werk is het ideaal) Volgens goed Spaans gebruik werd er eerst op straat gezopen; de (veelal) allochtonen buurtwinkeltjeseigenaren draaiden weer gouden business. Het is hier zelfs zo’n bekend gebruik dat het een naam heeft: Botellon! Da’s dus anders dan indrinken, want dat kan overal.. Nee, botellon gebeurt expliciet op straat. Tijdens dat botellon hebben we allemaal ontdekt hoe klein de wereld is.. Het begon met dat iedereen laaiend werd dat ik een shirt van This is a Standoff aan had:
“Gaaf, ken jij die ook?”
-”Dude, dat is by far mijn favoriete band”
“Waaat? Ken je Belvedere ook dan?”
-”Ja duh! Die heb ik beide maar een keer of 6 live gezien..”
“Ah serieus?? Ik Tias maar één keer en Belvedere nooit”
Vervolgens komt er nog een andere kerel bij staan. Die bleek de booker van de show in Madrid uit de laatste tour te zijn (SIEB! toen jij in DK achterbleef, geloof ik) En verder had hij ook een keer een showtje voor Straighten Things Out geregeld. “Ga weg! Daar heb ik nog een showtje mee gespeeld in NL!”
Je (of iig de insider) begrijpt het al; wij waren meteen beste vrienden. Heerlijk! Punkrock volk! Overal op de wereld zijn ze hetzelfde, met dezelfde vibe.
Halvewege de tweede band kwamen dan eindelijk binnenkakken. Ik had niks gegeten (geen tijd voor) dus ik stond daar flink aangeslagen door drie blikken bier een beetje achterin te chillen. De band was een mix tussen PeterPanSpeedrock en gewoon snelle punk; goed te pruimen!
Toen kwamen dan The Bouncing Souls. Jaime en Nacho wilde even naar voren.. Jajoh, ik ga wel ff mee checken.
Daar kwam ik erachter dat ik deze band dus WEL kende en ze afgelopen jaar op Groezrock heb gezien; Vooral de motoriek en pasjes van de zanger veraadden dat. Toen er daadwerkelijk een klassieke meezinger voorbij kwam die IK zelfs kende, ben ik er voor gegaan en werden Niekjes eerste twee stagedives een feit. WHOOOHOO! Sowieso ging de zaal echt goed loos. Of dat dan aan de bekendheid van de Bouncing Souls lag of dat dat altijd zo is weet ik niet. Ik denk een beetje van beiden. Alleen stagediven deden ze niet zoveel. Geen idee, durfden ze niet ofzo. Ze waren wel aardig voor mij:
Toen ze doorhadden dat ik het podium wilde bestijgen hielpen ze me er zelfs op en zo gauw als ik er stond begonnen ze me er ook gelijk weer af te trekken… Scheetje beef, maar wel lachen!
In het weekend dat volgde werd er op vrijdag weer eens schoftig gezopen. Een vriendin van heel veel mensen, en ook mij, gaat in Dublin studeren en nam afscheid in, hoe toepasselijk, een Irish Pub. Omdat ik mn camera toch niet bij me had en er al genoeg zuipverhalen zijn verteld laat ik het daarbij… Ik kwam met de eerste metro rond 7u thuis…
Zaterdag ontwaakte ik rond 1500 uit een coma en had ik al gemiste oproepen. Ik belde terug en kreeg te horen dat er een BBQtje zou zijn bij David thuis (bekend van mijn eerste dag!!). David woont niet IN Madrid, net erbuiten in het noord-westen. Ik woon in het oosten, dus dat was gewoon dik een uur reizen (aaaargh).
Maargoed het was allemaal de moeite wel waard. Hele fijne relaxte avond. Davids hund heeft helaas wel het doosje van mijn supervette nieuwe zonnebril uit mijn tas weten te vissen en is daar op los gegaan tot ik haar betrapte (wij zijn vijanden nu), maar verder lekker gegeten, weer gedronken en, zoals ook op dag 1, de jacuzzi flink benut. Iedereen had het na zo’n half uur – 3 kwartier wel gezien. Martijn en ik hebben er lekker twee uur in vol gemaakt.
Om 2 uur met de laatste bus naar Madrid, met Laure (France) en Kellie (Australia). De dames waren brak en gingen naar hun onderduikadres, Martijn en Niek gingen nog even op oorlogspad. We zijn tot in de stad gewandeld op zoek naar een NIEUWE bar. Maar omdat dat niet lukte en we al tot 5 keer toe aangesproken of we niet een tittybar in wilde (fuckyfuckynice!), hebben we toen besloten maar weer zo’n legendarische retail-chino te zoeken en zijn hele voorraad bier op te kopen. Ik begin een neus te krijgen voor die mannetjes! 2 minuten en ik had er een te pakken, mwuaha, en dus kochten we wat hij bij zich had (2 sixpacks). Vervolgens bij Martijn in de woonkamer fijn tot een uur of 6 de wereldproblemen opgelost.
De dag erna was een lekker brak dagje in het park met Martijn en Paula (Baskenland). Zij ging rond 4u met de bus naar het noorden, Martijn en ik hebben rond 7u nog wat tapas gehapt en toen was het weekend weer voorbij… aahhhhhhhhh.
Tot slot is het wel leuk om te vertellen dat Martijn, Darma en ik (en ook andere HAN-studentjes verblijvend in Madrid) waren uitgenodigd om afgelopen woensdag met een vrouw van school (coordinator buitenland voor de HEAO) van school wat te gaan drinken in de stad. Ze was voor een congres in Madrid en waarom zouden we niet effe gezellig meeten?? Ja waarom niet, dus wij waren de beroerdste niet en gingen wel weer. Komen we daar aan, zitten daar al de afdelingshoofden van de verschillende faculteiten (oa Gert de Groot ook, voor de kenners). Vet lachen!
Lekker gezwetst, stoere praat verkocht, bier op kosten van de school gedronken (en geloof me, die zijn dubbel zo lekker) en dat was het wel weer.
Dit weekend wordt ook weer wat… Morgen is het “La noche en blanco” (De nacht in het wit). Het schijnt heel wat te zijn, want er wordt al weken voor gepromoot, de metro dienstregeling is aangepast en ik heb vorig weekend al een programmaboekje gekregen in de stad. Iets met verschillende soorten kunst op straat enzo overal in het centrum… Ah, we zien wel. Lekker biertje pakken, wordt vast wel gezellig.
Hasta la pasta!
Tot morgen, tot de volgende villa!
Elke keer een titel verzinnen die de lading van mijn verhaal dekt wordt best lastig. Hoe vreemd deze ook overkomt, het is toch echt de ladingdekker.
Het werk gaat zn gangetje en dat is het eigenlijk wel.. Veel meer valt er niet te vertellen. Mijn spaans kruipt omhoog en sommige collega’s (lees: diegenen die wél de gewoonte hebben om te articuleren) kan ik tegenwoordig warempel verstaan! Nog steeds is er elke week wel weer iemand anders op vakantie, natuurlijk net als ik die persoon moest hebben. Goed, we komen er uiteindelijk wel…
Verder heb ik besloten dat ik wat meer van de stad wil zien. Het weekend is gewoon te kort en ik heb er geen zin meer in om de hele rest van de week elke avond te gaan zitten kluizenaren thuis. Ik ga dus nu wat vaker naar de stad ’s avonds; dat is dan wel een half uurtje metroen maar dat moet dan maar. Het bevalt me in ieder geval prima; gewoon lekker tot 12u ofzo en dan weer naar huis.
Zo heb ik dinsdag tapa’s gehapt met Martijn en Almu. Almu – die ook zo lief was mij de eerste week op sleeptouw te nemen – was na een lange vakantie weer in de stad en wilde mensen zien. Dan zijn Martijn en ik dus niet de beroerdste. Darma zou ook komen, maar die kwam fashionable 3uur te laat, toen ben ik was ik alweer onderweg naar huis.
Donderdag hebben we (weer ons drietjes) een terrasje gepakt in de buurt Lavapiés.
Verder hadden Martijn en ik de intentie uitgesproken wat meer uit de weekenden te halen, op cultureel gebied. Elk weekend onszelf naar de t***** zuipen en dan de hele dag moeten herstellen is wel lachen, maar beetje zonde van de dag toch elke keer.. En zoals ik hierboven al zei, het weekend is al te kort. Zo spraken we af dat dit weekend maar niet te doen en dan zouden we zaterdag naar de dierentuin gaan.
Het probleem was/werd dat David, een makker van ons, zijn verjaardag vierde en sja… daar moesten we toch eigenlijk wel heen. “Dan maar een beetje rustig aan doen en niet tot te laat”, zeiden we, want naar die dierentuin ZOUDEN we gaan. Het was een geweldig feestje met leuke mensen in een leuke en vooral HEEL goedkope kroeg. Dat “rustig aan doen” ging daarmee al de mist in. Iedereen aan wie we vertelde dat we de dag erna naar de dierentuin zouden gaan óf verklaarde ons voor gek óf geloofde het simpelweg niet. Uiteindelijk geloof ik dat het half 2 was.. Inderdaad niet te laat.
11u hadden we de wekker gezet, zodat we vroeg naar de dierentuin konden gaan… Het feit dat er toch wel een waasje hing in mijn hoofd verklaarde dat het rustig aan doen definitief was mislukt. Dat gaf wel weer mogelijkheden. Half brakke meligheid is een perfect ingrediënt bij een dagje beestjes kijken. En ja, we hebben ons helemaal krom gelachen om de meest uiteenlopende schepsels in het dierenrijk. Een greep uit de selectie:
- Een panda helemaal gelukkig zien zijn met een bosje bamboe, toen we 4 uur later langskwamen was hij dat nog steeds….
- Bavianen zijn me een stel perverselingen, een beetje met hun piemeltjes spelen en afvragen waarom hij daar langer van wordt. Ze kunnen wel goed pinda’s vangen met die vieze tengeltjes van ze.
- We hebben een zwangere sneeuwtijger me toch een partij zien KOTSEN!! Daar zou een doorgewinterde alcoholist een minderwaardigheids complex van krijgen. Helaas hadden we de camera net te laat te pakken, dus niet op film vast kunnen leggen.
- Bruine beren die lekker koddig op de rand van hun eiland gaan zitten en (ook) om pindas gaan zitten schooien.
- Vette dolfijnenshow!! Wat zijn die beesten toch slim en hoe krijg je ze dat allemaal geleerd.
- 2 mini’s (monsterbeker bier) en een gaaf hoedje gratis!
Rond een uur of 6 hadden we het wel weer gehad. Terug met de metro, we moesten nog ergens overstappen, maar voor die twee stations die we dan nog te gaan hadden, besloten we maar gewoon te gaan wandelen… Wat een besluit!
Omdat er peuken gehaald moesten worden, liepen we de eerste kroeg in die we zagen. Binnen 10 sec stond er een Spanjaard tegen mij aan te lullen en een (Spaans sprekende) Schot tegen Martijn. “Zullen we maar gewoon één biertje pakken dan?” Juist, dat werd dus 7 uur later.
Ik stond zo de meeste tijd met een Spaans stel van middelbare leeftijd te babbelen en écht mijn Spaans is veel beter al er een paar biertjes in zitten! Na nóg een paar biertjes meer gaat dat dan weer bergafwaards, maargoed.
Martijn koos het iets makkelijkere pad en raakte aan de praat met die Schotten, dat kon in het Engels. Binnen een minuut snapten wij al dat ze zo nicht als een bos uien waren. Ze wisten simpelweg niet dat wij dat al heel lang door hadden. Toen kwam na een tijdje het hoge woord er van hun kant uit, dat ze homo waren. Wij antwoordden lekker droog “Ja, dat hadden we na 1 minuut al door”. Ze stelden nog 3 keer zeker of wij wel echt hetero waren, omdat ze er niet bij konden dat wij, ondanks dat wij hun seksuele voorkeur al lang hadden ontdekt, we toch gewoon bleven ouwehoeren met hen. We stelden ze nogmaal maar gerust dat we echt hetero waren, maar dat dat toch geen reden hoeft te zijn om niet gezellig met twee homo’s te babbelen. Daarna konden Martijn en ik niet meer kapot bij die lui. Ze werden helemaal fan van ons en staken ons allebei een bos veren de kont, om het feit dat ons Engels zo goed was, om het feit dat we ook nog Duits en Spaans konden, om het feit dat we mooie Hollandse jongens in het algemeen waren. Man, wat groeide ons ego daar toen! Homo’s zijn kei fijne gesprekspartners voor jongens als wij; ze zijn dan wel een beetje handtastelijk, maar dat kunnen we wel hebben 
Dit was al met al de mafste avond tot nu toe, gewoon omdat het kwam door een besluit dat we per ongeluk genomen hadden.. Gewoon per ongeluk net dié kroeg ingelopen en zo de hele avond topvermaak gehad met de locals. Het beste per ongeluk besluit dat ik hier tot nu toe genomen heb… Moet ik toch vaker doen.
Dan rest mij niks meer dan naar beneden, naar de foto’s, door te verwijzen.
Oeiii… wat gaat het toch snel!! Ik realizeerde me vandaag dat ik mijn 1 maandig jubilieum in Madrid ongemerkt voorbij heb laten gaat. Ik zit inmiddels nl. al op 1 maand en 1-2-3 (drie!) dagen. Dat kan eigenlijk alleen maar goed zijn, heb ik iig genoeg te doen…
De vaste review van stage en social life dan maar weer eens:
Op de zaak, sja.. er zit niet veel schot in eigenlijk. Soms wel weer effe, maar het grootste deel van de tijd zit ik me eigenlijk scheel te staren op organigrammetje, powerpointjes, procedure-handleiding-PDFjes en me af te vragen welke kant in GODSNAAM op moet werken. Verder, zoals ik al eerder beschreef, wordt er eigenlijk niet echt naar me om gekeken, dus ik kan doen wat ik wil. Zolang ik het initiatief niet neem wordt ik niet geholpen, zegmaar. De deadline staat and that’s that. De hoofdschuldige aan de situatie, moet ik toch aan mijn kant zoeken. Dat is simpelweg mijn gebrek aan taalkennis! Waar het de eerste 1,5-2 weken omhoog spoot, is het daarna gestagneerd en dat irriteert me mateloos. Communiceren blijft dus gewoon te moeilijk. En hoewel sommige collega’s eigenlijk kei goed Engels kunnen, maar ik weiger ik daaraan beginnen (vraag me niet waarom), zijn er genoeg die daar slechter in zijn dan ik in spaans.. Mijn nieuwe strategie is dus: gewoon elke werkdag zeker 2-3uur inruimen om keihard de boeken, grammaticalessen en vocabulairelijsten in te duidelijk. Ik zal (G*dv*rd*mm*) over twee weken Spaans lullen! Aaaargh.. U merkt, beste lezer, die handdoek gaat niet zomaar in de ring. Nou moet ik eerlijkheidshalve ook wel zeggen dat er, sinds ik mijn nieuwe plekje heb, meer geouwehoer is met collegae… Dat maakt dat ik in ieder geval progressie merk in hoe makkelijk ik Spaans kan volgens; geldt ook voor thuis met mn huisgenoten trouwens. Nu moet alle mijn roestige spraakcomputer nog een geolied ratelbandje worden.
Komt ook allemaal wel weer goed………….. wordt vervolgd
Dan in ander nieuws. Het is weer net weekend geweest en dan is er vast wel weer wat gebeurd.. Jahoorr!!! Mijn goede compaan, Dhr. Boerboom, is in het land; die gaat volgende week hier aan zijn stage beginnen.
Vrijdag ben ik zo goed geweest om, direct vanuit mijn werk naar het vliegveld te gaan (ligt tussen mijn huis en werk in) alwaar hij rond 15.30u voet op aarde zette. Naar mijn huis, biertje drinken, omkleden en toen heb ik hem voor zijn eerste maal door het metronetwerk heen begeleid naar zijn deel van de stad. Dus nadat Darma al aangekomen was, zitten we hier nu met zijn drietjes; zij weliswaar in het centrum en ik veeeeerre daarvan, wat ook maar beter is.
Laten we ook vooral niet vergeten dat wij al heel wat Spaanse vriendjes hier hebben, dus vrijdag was het feest! In Martijn kersverse appartement nogwel!! Zie foto’s
Ik wil het allemaal niet te langdradig maken, dus…. Het komt er op neer dat ik zondagmiddag pas voor het eerst thuis was weer; helemaal gebroken. Maar zelfs toen heb ik me laten verleiden om, na 4-5uurtjes lamballen, toch weer richting stad te gaan voor een paar biertje en tapas. Aan mijn intentie om niet te laat naar huis te GAAN heb ik gehoor gegeven; om niet te laat IN BED te liggen… sja, dat lukt niet helemaal.
Deze handige harrie was in slaap gevallen in de metro en werd op het eindstation wakker gemaakt door security, om 1.10u… Jah, dan raak je ff in paniek!! Hoe moet ik naar huis? Lopen? Kan nooit, veel te ver!.. Naar boven en buiten gerend… Taxi misschien? Geen te bekennen (veel te ver buiten de stad)… Terug naar binnen: “Meneer de securityman, kan ik nog in Canillejas komen?” -”Ja, moet je de trein waar ik je net in wakker maakte weer in.. Die gaat nog tot, in ieder geval, Canillejas terug, maar dat is wel de laatste!!” Dat vond ik dan wel weer ironische lol. Reken maar dat ik toen opeens wakker kon blijven in die metro en ik lag om 2.15 dan toch in bed. Na 5 begon mijn wekker weer en dat was, na zo’n weekend, natuurlijk nét wat ik nodig had. Achja, ik heb het allemaal gered, zonder beroofd, verkracht, verdwaald of ontslagen te worden. Maar de rest van de week lig ik er dus standaard voor 12u in…
De foto’s maarweer:
Snel een kleine update voor het stappen dan.
Wat valt er over afgelopen week te vertellen?? Niet bijster veel, maar meer dan een week mediastilte voelt gewoon niet goed.
Op mijn werk gebeurt weinig nieuws, los van dat ik af en toe met mijn gevoel voor nuttigheid loop te worstelen. Af en toe kom ik gewoon niet vooruit en ik moet daar toch 9,5u per dag zitten.
Gelukkig kwam daar donderdag verandering in, toen ik een afspraakje had met de Marketing Manager, Jeroen v. Dijk… Klopt, die naam is niet erg Spaans en de man zelfs dus ook niet. Hij is een Nederlander die zich hier een jaar of 10 geleden gevestigd heeft. Ideaal voor mij natuurlijk, want we praten Nederlands. Waar we vantevoren hadden gezegd dat hij een uurtje voor mij vrij zou maken, werd dat meer dan twee uur. En we hebben gewoon kei gaaf gekletst! Over mij, over hem, over het bedrijf in zijn algemeenste vorm, de impact van de crisis en hoe daar vanuit verschillende lagen vantevoren op geanticipeerd en achteraf op gereageerd is… Één woord: RONDUIT INTERESSANT.. oké twee dan.
Hier kreeg ik wel een kleine motivatieboost van en de volgende dag ben ik op goed geluk gewoon bij random managers aan hun bureau aangeschoven om ook eens fijn te babbelen. Dat was nog vrij lastig, maar na een uur – hoe vreemd dat ook is – gingen er opeens wat lampjes branden in mijn hoofd en kon ik het gewoon volgen!! Weliswaar niet woord voor woord, maar blijkbaar was ik al zo ver dat ik de onbelangrijke woorden gewoon wegfilterde ofzo.. Kijken hoe dat volgende week weer uitpakt!! Zin an!
Donderdagavond ben ik even met Asley, een van mijn roomies, afgereis naar de stad. Ik begin me nu in te zien dat het dat toch echt wel is elke keer, een reis… Maarja, dit huis heb ik gekozen ten behoeve van de job, niet de stad!
Daar aangekomen kwamen we Darma tegen (”de rest” was net weg) en zijn we naar een een regio rond een parkje gegaan waar een waar volksfeest gaande was. Ik moet nog even uitzoeken wat exact de reden is, maar vandaag gaat het schijnbaar ook nog door. Zie het als een meerdaags tentfeest in NL, maar zonder tent… Pfff, die hebben ze niet nodig!!
Verder heeeeel veel tenten waar ze in BBQden en manmanman, ik heb nog nooit zoo’n grote BBQ’s met zoveel vlees gezien… Waar is het crisis?? Nou, niet op de lokale vleesmarkt!
Bier was heeerlijk goedkoop (sorry tet) gewone pilsjes 1,20 (wat de oude guldenbiertjes nu in euro’s zouden MOETEN kosten, wie kan zich dat nog voorstellen) en een jumbobeker voor €4. Ironisch genoeg noemen ze die mini’s… “Dos minis de cerveza, por favor” en dan krijg je dus 2x een liter. Ik heb daar een kerel gespot met het meest legendaaaarische shirt ooit, voor de insiders dan (Nien, Toon, Martijn, etc). Ik moest er een foto van, dus dat heb ik m maar gewoon gevraagd. Hij vond het best, maar dan moest ik erbij.. Zie beneden. Ik ga zeker proberen dat ding ook op de kop te tikken. Verder speelde er nog een bandje, dat blijkbaar vrij bekend was. Het halve publiek stond mee te zingen. Ik vond het ‘wel leuk’.. beetje te zacht, catchy en poppy naar mijn smaak, maar ik ben dan ook een zeikerd die van ketelmuziek houdt. Ze waren wel gewoon erg strak, begaafd en hadden een leuke show en een erg goede zanger (objectief bezien dus). Gewoon degelijke poprock.
Uiteindelijk heel verantwoord rond 12u gegaan, zodat we rond 1u in ons bed konden liggen. Het metrosysteem houdt zich helaas niet helemaal aan zijn eigen dienstregeling; Asley en ik zaten daar dus 3 kwartier te wachten, terwijl dat er maar één had moeten zijn. Ach, we waren de dag erop allebei weer optijd op de zaak, dus waar hebben we het over.
Het is nu 19.45, tijd om maar een aan het inpilsen te gaan. De stad roept alweer!!
Vorige aflevering, laatste zin was: “Smaakt naar meer, vanavond nog maar even gaan stappen dan..” En dus, zo geschiedde.
Darma had nog een vriendin over, die ook een semestertje in Arnhem heeft gezeten, waar hij mee zou gaan meeten. Vanzelfsprekend ging Christian ook mee en ikke dus ook maar. Ze zouden, met ook nog wat vrienden van haar, wat gaan drinken in de regio die Tribunal heet, uit vorige verhalen beter bekend als de regio rond mijn hostel. Vet dus, want dat is een gebied waar ik voor de verandering wél de weg een beetje ken en wat toko’s weet te zitten. We kwamen hadden haar tegen bij een het metrostation daar. Haar vrienden waren erg aardig, dus we konden de avond met vertrouwen tegemoet zien. Waar dan naartoe? Niemand kwam met suggesties en ik kende de good old “El Alquimista” nog, waar ze die heerlijke toren bier serveren. Er moest toch nog enigszins ingedronken worden, dus dat vond men een goede plek om te beginnen. YES!! Schot in de roos. Iedereen, vooral Christian, werd meteen verliefd op dat bierapparaat, el tubo, en om het goed te doen bestelden we dit keer maar de grote; 6 liter, 24€. Dat gaat bijna in de richting van een supermarkt Ook erg vet was dat mijn oude compaan van het hostel, Paolo, ook met een nieuw clubje hostelrookies daar was neergestreken en dit meteen de gezelligheid NOG meer opkrikte. De foto’s vertellen het. Toen het bier op was, zijn we nog een half uurtje in één andere tent geweest, maar toen toch maar weer verder.
Zo maakten we kennis met een nieuw fenomeen in de Madrileense uitgaanscultuur. Uit besluiteloosheid waar naar toe te gaan op straat blijven hangen. De Chinese (of op zn minst Aziatische) medemens heeft hierdoor een gat in de markt gevonden en die staan ’s nachts dus met een basispakketje aan dingen die men tijdens het stappen nodig heeft op iedere straathoek! In het begin was ik, zoals ik ben, natuurlijk nogal sceptisch; later op de avond kon ik ze wel KNUFFELEN!! Ze verkopen piskoude blikken bier, fris en voor wie wil sigaretten, dus dat resulteerde in het feit dat ik uiteindelijk meer geld bij deze helden heb uitgegeven dan in de kroeg. Waar kun je immers voor een euro een biertje halen. Retailchinezen, prachtig concept.
We zijn toch ook nog naar een techno-bar geweest (ja een club was het gewoon niet) alwaar we alle ingetogenheid opzij zetten. Keiveel gehoused en goede vrienden geworden met een barkruk, die de eer kreeg de basis te vormen voor een prachtige fotoreeks.. Scroll down en geniet. Ik wil mijn verhaal niet te lang maken, er moet nog meer worden verteld. Ik sluit deze avond dus af met het feit dat ik om 7.15 thuis was, omdat ik de laatste nachtbus had gemist en dus om 6.30 de eerste metro pas kon pakken. Taxi nemen wilde ik uit principe gewoon niet doen.
Als resultaat was ik rond 16.00u pas weer echt ter aarde en we hadden om 17.00u in Parque de Retiro weer afgesproken, gewoon omdat dat het bekendste en grootste park is. Snel een paar eitjes gebakken en HOP de metro weer in. Rond half 6 waren we dan min of meer compleet: Darma, Christian, Mónica, Alberto, vriendin van Mónica (shit weer een naam vergeten) en ikzelf. Prachtig park, een paar mooie kiekjes geschoten en een groot applaus gegeven voor een rugzak. Hilarisch stukje straattheater. Het idee was dat alle omstanders begonnen te klappen, fluiten en wijzen naar de rugzak in het midden, en vervolgens kon je je dan helemaal kromlachen om de nieuwe voorbijgangers die dus niet snapten waarom iedereen zo enthousiast was… GENIAAL!!
’s Avonds tapa’s gegeten in het zuiden van de stad met het hele clubje en vervolgens de zon over de stad zien zakken vanaf een park dat in de volksmond Parque de siete tetas heet… Park van de zeven tieten, simpelweg omdat het bestaat uit 7 flinke heuvels met paadjes daaromheen. Prachtige foto’s geschoten. Tenslotte ben ik door Alberto thuis met de auto thuis afgezet. Ideaal, want anders had ik nog dik een uur mogen metroën.
Hoewel ik nog niet erg moe ben, dat krijg je als je om 4uur pas ontwaakt, ga ik zo toch maar een poging tot slapen doen. Morgen om 7u staat werkweek 3 voor de deur.
Adios!
Het was een prachtige zonnige zaterdagmiddag en Niek had zijn hele neus alweer leeggepeuterd. Genoeg reden om maar weer eens wat te gaan schrijven, want er was immers weer genoeg gebeurd deze week.
Op de zaak werd het inmiddels toch wel tijd om een wat werk in uitvoering te krijgen, na een weekje gewend te hebben. De opdracht was inmiddels duidelijk en de eerste stappen van mijn analyse waren min of meer hapklaar gedifineerd, in spaanse businessterminology dus. Vertaald naar het Engels krijg je voor Gestión de procesos en liderazgo eficazmente best zinnige resultaten op google, maar het blijft gratis informatie. Daar kon ik eigenlijk niet echt pap van brouwen, want – zoals men dat dan zo mooi zegt – voor niets gaat de zon op; waar die overigens wel nog steeds erg consequent in is.
Ik besloot dat ik degelijke literatuur nodig had en ben op internet gaan zoeken en heb daar een erg veelbelovende titel gevonden. Ik vertrok dinsdag dus wat eerder van mijn werk, zodat ik zeker op tijd in de stad zou zijn. Echter, zelfs in de grootste boekenwinkel van Madrid, en misschien wel van Spanje, heeft men natuurlijk geen boeken in het Engels; ja, hooguit de Da Vinci Code ofzo. Hoe kon ik zo naïef zijn. Ik heb toen maar een extra plukje hooi op mijn vork gedaan en een boek in het Spaans gekocht, waar ik inmiddels dagelijks mee loop te stoeien. Voor zover als de stof tot me door weet dringen, help het wel al stukken beter dan die bijelkaar gegooglede rotzooi. Nog twee dagen en dan ben ik denk ik wijs en kundig genoeg om de eerste fase van mijn onderzoek in te gaan. Hatsekidee.
Ander nieuws dan. Maandag is Darma aangekomen in Madrid. Voor wie hem niet kent: Darma komt uit Indonesië, volgt al twee jaar dezelfde studie als ik en komt ook een stage doen hier in Madrid en is ook gewoon een makker van me. Dinsdag nadat ik dat boek had gekocht hebben we elkaar getroffen midden in de stad en zijn we ergens aan de tapas gegaan, met een paar goede potten bier. Zo hoort dat!
Vrijdag dan, is Christian aangekomen. Voor wie hem niet hent: Christian komt uit Berlijn, volgt al twee jaar dezelfde studie als (Darma en) ik en komt hier geen stage lopen, maar gewoon vakantie vieren en is ook gewoon een makker van me. Hij blijft dit weekend in Madrid en zal daarna het zuiden des lands gaan verblijden met zijn aanwezigheid.
Genoeg reden voor ons om maar eens een feestje te gaan houden. Nadat Darma en ik samen Christian hadden opgehaald van het vliegveld -wat 5min met de bus van mijn huis is- zijn we bij mij lekker wat gaan drinken en daarna in de metro gesprongen richting centrum. Via een maat van Darma waren we uitgenodigd voor een heuse Rooftopparty… Dakterrasfeestje op de 15e etage in hartje Madrid dus! Laat ik hier maar niet te veel woorden aan vuil maken, de foto’s spreken voor zich. Ik wil alleen kwijt dat ik weer keiveel lieve mensen heb ontmoet, veel verschillende dingen heb gedronken, veel beter in Spaans ben als ik zat ben en vanochtend totaal gedesorienteerd op de bank bij Darma wakker werd.
Smaakt naar meer, vanavond nog maar even gaan stappen dan..
Foto 1 en 2: Dinsdagavond met Darma
De rest: Gisteravond!!
BWUUAAAHH. Mi cumpleaños, mijn verjaardag dus… mét Ñ, maar rare letters en accenten komen in de titels nooit mee ofzo. Het is iets na 12en en dat betekent dat ik gewoon automatisch wakker wordt ondanks het feit ik om 6u mijn bedje opzocht. Tot 2u doormaffen lukt gewoon niet. Kater?? Naaah, een klein poesje dan.
Maar dus, ik was jarig gisteren! Iedereen bedankt voor de felicitaties via welk medium dan ook (belletje, smsje, facebook, hyves, hier..), dat waren de momenten dat ik me het realiseerde, want verder heb ik me weinig jarig gevoeld; zal wel met de locatie te maken hebben.
’s Middags gewoon lekker wat biertjes gedronken nog en per ongeluk, toen ik in al mijn nieuwschierigheid nog een trap op liep in huis, een MONSTERVET dakterras gevonden. Ok, ligt wat zooi, maar daar kunnen we mee werken. Snel wat huisgenoten naar boven geroepen en meteen zagen we allemaal het grote potentieel dat voor ons lag. Er werd wat gefantaseerd over dat we er een lounge-terras-club ofzo van konden maken; “Los amigos latinos (+ niek)” Zoiets. Enfin, wij terug naar beneden om onze inspiraties even te laten bezinken en wat te gaan eten. Is in de tussentijd (waarschijnlijk) de broer vd huisbaas, die onderhoud enz doet hier, via een achterdeur binnengekomen, naar boven gewandeld en heeft de boel op slot gedraaid. Hij vond het denk ik niet zo jofel dat we daar enthousiast stonden te doen met zn allen, maar dan komt ie dat ook niet gewoon even zeggen ofzo… LAAAME!
Hier wil ik het niet bij laten en zo gauw als ik Sonia (huisbaas) tegenkom ga ik het gewoon nog eens vragen, ze weet er waarschijnlijk nog niet eens zoveel vanaf. Moet toch niet te moeilijk zijn ons gewoon een pilsje op het dak te laten drinken daar, beetje flauw.
’s Avonds kwam David, compaan die een tijdje in Arnhem heeft gestudeerd, nog naar de pre-drinksessie bij mij thuis en daarna zouden we met zn allen (8) gaan stappen en zo geschiedde. Maar de volgende keer gaan we dus wel een aantal dingen anders doen he!
We gingen met de auto! Wat een kutidee! De metro had ons in 20-25 over gebracht waar we heen wilden, maar heeeel Madrid houdt van auto’s, dus hebben we er uiteindelijk een uur over gedaan voordat we geparkeerd hadden en ergens op een plein stonden. Heel gezellig ogend plein. Ik werd op een club gewezen daar die “zoooo gaaf en mooi zou zijn”. Op de foto’s is het dat gebouw waarvan de bovenste etage in paars belicht is, op die etage zou het ook te doen zijn. Er stond een rij voor de deur waar we nog een uur over zouden doen. En als ik dat zie in combinatie met de expressies “zooo gaaf en mooi”, ben ik al omgedraaid. Ik ben dan misschien te nuchter, maar ik zie het zo: Ik ga niet in de rij staan, om bij de bouncer nog op mn knieën te moeten of wij met ons clubje van 8 wel naar binnen mogen, zware entree te betalen, om vervolgens in zo’n (vast wel heeeel erg mooi ingerichte) toko te staan waar eigenlijk ook gewoon alleen maar mensen aan het zuipen zijn, maar waar ik (en ik ben een gezellige doordrinker) na een half uur failliet zou zijn omdat ze er 10x zoveel voor alles vragen… Neeeenee, niet voor Niek. Gelukkig had ook niemand van ons de intentie daar heen te gaan (althans niet die dag), we gingen naar een andere (toch ook) club. Bij de bouncer. Hoeveel man? 8… Hoeveel van jullie zijn chicas? (Mijn broek zakte alweer af) 3… Dat was wel een gammele chico-chica ratio dus hij besloot dat we voor een 10tje naar binnen mochten. Ja, HOUDOEEEE… Dus wat over straat wandelen op zoek naar iets anders. Man, wat is dat irritant! Om de 10 meter komt er zo’n etter op ons af (sja toch een groep van 8 man) die ons met praatjes en couponnetjes bij zijn/haar werkgever naar binnen wil krijgen. Uiteindelijk maar toegehapt op een meisje met een aanbod dat we voor 7€ naar binnenkonden en eerste mixdrankje voor niks kregen. Correctie, de dames mochten gratis.. de kerels voor 7€, ga ik de grondwet nog maar eens op na slaan. Jullie snappen het, met al dit soort aanstellerij is mijn gezelligheid al tot onder het vriespunt gezakt. Ik moest maar wat extra gaan drinken om daar weer voor de compenseren, dus na mn ‘gratis’ BaCo’tje maar gelijk 2 biertjes (flesje Carlsberg) gehaald. Yahoo, 9€ aftikken… 2 leuke nummers gehoord, die allebei van wijlen Michael Jackson komen. Het publiek was allemaal van dat stoere hangvolk, die tegen de muur staan, niet lachen want dat verminderd de kans op scoren die avond al. Na 20€ lichter te zijn geworden en Pablo, Mireille en haar vriendin alweer naar huis gingen, gingen we nog even ergens anders kijken, maar dat was eigenlijk hetzelfde. Jägertje, Heinekje.. Toen hadden we het daar ook wel weer gezien. Buiten kwamen we er niet uit, Cintia (die het wél de hele tijd kei gaaf vond, eigenlijk als enige 
) wilde nog naar een andere club. Boris en Asley waarschuwde me dat dat NOG erger zou zijn en je er richting de 12€ per drankje gaat.. Wij 3en in alle wijsheid besloten thuis maar af te gaan zakken, alwaar we nog heerlijk twee uurtjes de dingens des levens hebben besproken en om 6uur de stekker eruit trokken (toen Cintia overigens nog steeds niet thuis was..)
Conclusie: Volgende keer, en daar waren ook Boris en Asley het mee eens, gaan we op mijn initiatief die buurt rondom mijn oude hostel nog maar eens opzoeken. Waar stappen wél spontaan kan, je drankjes wél enigszins de investering waard zijn, de mensen wel gewoon gezellig zichzelf zijn en er niet om de 10m iemand een kortings/entreecoupon of een hoed aan je wil verkopen (ja, op elke straathoek stond een hoedenneger). Dikke pech dat we dan niet in de clubs met de grote naam komen, daar had ik toch maar mijn onderlip eraf gebeten. Maargoed, uiteindelijk wel mn verjaardag gevierd en vandaag gaan we, als iedereen daartoe in staat is, een openbaar zwembad opzoeken. Geloof het of niet, na anderhalve week heb ik geen één keer gezwommen hier en dat is toch wel krom.
De foto’s dan.. eerst twee keer van mijn wekker om 6 uur ’s ochtends doordeweeks, de A2!
Dan wat foto’s van gistermiddag met de ontdekking van het dakterras,
vervolgens wat stappen en tenslotte afzakken met een prop in mijn neus, omdat die besloot te gaan bloeden en met de alcohol in mij, ging dat best hard!
¡Hasta luego!
Vandaag is het een week geleden dat ik moederziel alleen op Aeropuerto Madrid Barajas de spaanse hitte inliep. Gek eigenlijk, het lijkt alsof ik hier al veel langer zit. Zal wel komen omdat ik hier lange dagen maak en niet echt lang kan slapen. Maaaaaar daar is sinds gisteren trouwens verandering in gekomen; ik heb una ventilador gekocht en mijn eerste nacht met die rakker op mn kamer was heerlijk. Je krijgt ’s ochtends wel een verschrikkelijk droge bek van!! Inmiddels zit ook werkdag 3 er alweer op en zit ik daar inmiddels mooi op mijn plekje.
Maandag in alle vroegte opgestaan om nog 6 keer dubbel te checken welke bus ik moest hebben en zelfs ook nog een uur te vroeg van huis vertrokken, zodat ik het me kon permiteren een paar keer fout te gaan of een halte te ver uit te stappen ofzo. Uiteindelijk stelt die reis geen drol voor; Van deur tot deur 15min door de ochtendspits! Ik kwam binnen en Daniel mijn persoonlijke begleider wees me mijn plekje en stelde me aan iedereen voor. Verder niet echt rustig beginnen ofzo, want ja… ik ken mn project al, dus daar mocht ik dan maar gelijk vol gas mee beginnen :S lekker… Na een half uurtje kwam Juan Carlos (de managert) ook binnen en die heeft me ’s middags toch nog wel even apart genomen om even zeker te stellen dat ik allemaal weet waar ik mee bezig ben. Inmiddels is dat zo en begrijp ik ook waarom ik me hier 2.5 maand full-time mee bezig moet houden. Juan Carlos was er vandaag en gisteren niet, Daniel wel maar die laat me ook gewoon heenklooien, maar daar kan ik altijd heen voor vragen. Ik heb een eigen bureau, alles erop en eraan en werk de hele dag een beetje zelfstandig aan wat ik op dat moment belangrijk vind, of het nu iets is voor het project of een of ander duf inleverding voor school. En zo gaat het nu al 3 dagen. Elke dag lul ik een beetje meer spaans (dus minder engels) met mn collegae (die allemaal lief voor me zijn), dus daar zit ook een vaste stijgende lijn in en zit ik dagen af te tikken tot aan mn verjaardag. Mijn huisgenoten vonden het zo grappig dat ik hier net ben komen wonen en meteen hier jarig ben, dat ze zeiden dat ik ook maar een feestje moest doen. “Joaaah.. maar ik ken toch niet zoveel mensen…” -”Ahh, we vieren toch wel wat dan”.. Puik!
Een week is toch wel een memorabel moment, dus ik ga even een aantal conclusies, impressies en levenslessen die ik hier heb op gedaan op een rijtje zetten.
- Veel Spanjaarden kunnen niet rijden: Het is anders dan Fransen of Italianen die gewoon lekker lomp doen. Hier geven ze gewoon nergens geen drol om en staan ook nergens van te kijken. Als je hier op een tweebaans weg midden in het centrum een reden vindt om te stoppen midden op de weg, doe je dat gewoon. De rest is toch al de hele tijd als een chaotisch mierennest heen en weer aan het slingeren.
- Net als veel Spanjaarden hier, een beetje snel en mompelend Spaans proberen te praten, omdat je denkt dan “echter” te klinken, werkt niet…
- Tussen de middag uitgebreid een uur op kosten van de zaak lunchen (2 gangen) is niet gek. Dat hoort. En da’s mooi, want ik hoef zo echt maar heeeeel weinig aandacht aan mn avondeten te besteden… zolang er maar wat ik mn buikje komt.
- 25 graden tot 4uur ’s nachts is te warm om in te slapen.
- Wie voor 21.00u eet is een noelie.
- Er zijn hier heeel (heeeeeel) veel mooie vrouwen!
- Er zijn hier te (veeeeel te) veel van die vrouwen die met een lelijke kneus aan de arm lopen. Nou zeg!
- Spaans leren tussen allemaal huisgenoten met een eigen dialect/accent is lastig.
- OVen kan wél goedkoop!
- Het is kei normaal dat bedelaars en straatventers gewoon het terras op- of de kroeg inwandelen om hun ding te doen. Gewoon zo snel mogelijk aan wennen en “lo siento” uit je kop leren dan gaan ze ook net zo makkelijk weer weg. Zelfs kroegbazen en obers geven er geen drol om, dus waarom zou jij?
- Waarom is Nederlands bier hier goedkoper dan in NL, meneer Amsel en meneer Heineken?
- Het kan altijd groter. Wat in Nederland Bijenkorf en V&D heet, combineren ze hier en noemen ze dan El Corte Inglés. Ze knallen er dan gewoon twee gigantische panden aan weerszijden van de straat voor uit de grond met beide een etage of 7, om er zeker van te zijn dat het hele assortiment een plekje kan krijgen. Dat doen ze dan op, zover ik nu weet, ong 6 plaatsen in de stad.
- Burger King, hoewel er gigantisch veel zijn, is minder lekker. Ingredienten zijn wel hetzelfde, ze snappen dat hier gewoon niet helemaal denk ik.
Tot slot, ga ik laten zien hoe mijn doordeweekse dag precies tussen 8.45 en 9.00 verloopt, van bushalte tot bureau. ¡Hasta la vista!
01 bushalte, mijn villa achter de boompjes
Ja.. Dat staat voor DAf Vehículos Industriales S.A. en is mas o menos de slang die ze hier gebruiken voor mijn stagebedrijf. Vandaag heb ik er mijn eerste dag gedraaid.
Maar, first things first… mijn stierenavontuur van gisteren. Ik had namelijk prachtige foto’s belooft en dat zullen ze voor de neutrale kijker vast ook zijn.. Mijn onderbuikje voel ik echter nog wel een beetje draaien als ik ze terug zie. Dat wil niet gelijk zeggen dat het helemaal niks was, want spannend, interessant, leerzaam, opwindend en intens was het zeker, maar toch ook wel dat ik er van te voren veeel te lichtjes over dacht. Ik wil er niet te langdradig over doen; de wisselende gevoelens die het los maakt zou ik toch maar moeilijk neer kunnen tikken. Ben, Jean-Baptiste en ik stonden om 8 uur voor de zwaar indrukkenwekkende arena, ofwel Plaza de Toros, om onze tickets te verzilveren in entreerechten. Man, wat een gebouw; binnen- én buitenkant. Half 9 ging het los. Om een lang verhaal kort te maken, hebben we in 2.5u tijd de wereld 6 stieren lichter zien worden.
Bij de eerste toro hadden we eigenlijk geen idee van de gang van zaken of procedure, kun je het bijna noemen. Toen het beest uiteindelijk in de laatste 10sec van zijn leven was en hoe dat plaats vond stonden echter al onze nekharen overeind! We wisten ook serieus niet of we die andere toros nog wel uit konden zitten. We dachten toen ook nog dat er maar 3 in totaal zouden komen, maar een hele enthousiaste vrouw achter me beantwoordde maar al te graag al mijn vragen -kon ik mooi spaans oefenen- en vertelde dat er 2 per toredor kwamen, 6 in totaal dus. Het gekke is dat we vanaf de tweede stier een beetje immuun werden en soms toch ook wel een beetje bevangen raakte door spanning en betrokkenheid in het spel… hoewel de uitslag toch eigenlijk altijd wel vast stond. Uiteindelijk hebben we zo’n beetje alles gezien wat had kunnen gebeuren. Bijv. een toro die te onbekwaam werd bevonden en de arena weer uit werd geleid. Hoe dan? Ze laten een stuk of tien andere (witte) koe-achtigen los in de arena, die vormen met de toro een kudde die vervolgens heel vastberaden samen de arena uit draafden, de coulissen in (waar de toro overigens alsnog een pin tussen zijn ogen zou krijgen, vertelde die vrouw mij). Verder hebben we bloed zien sprietsen; wat een slagaders! En tot slot, hebben we een Toredor gespiest zien worden in zijn knieholte… kijk de laatste paar foto’s maar eens goed naar de rechter knieholte van die gast. Ja, dat is bloed! En hij ging op zijn sokken door. Dat was in het laatste gevecht en eigenlijk was het vervolg daarna gewoon ronduit boeiend! De toro delfde vanzelfsprekend het onderspit maar hoe!! Hier was het niet meer macho doen en poseren, maar wederzijdse woede! Ik heb de laatste 5 min. daarvan ook gefilmd, maar daar ga ik niet iedereen mee opzadelen. Op verzoek kunnen we wel een keer een filmavondje houden ofzo.
Einde. Is mijn mening nu veranderd tov van de al dan niet geclaimde wreedheid van dit culturele festijn. Eigenlijk niet… En dat is, omdat verreweg de meeste stiertjes op deze aardkloot hun eerste dag des levens niet na kunnen vertellen (omdat niemand geen ene drol aan stieren heeft – men wil koeien voor melk en meer koeienkalfjes enz – die worden vaak kort na de geboorte al afgemaakt) en de meeste stukjes vlees op onze bord de definitie van ‘leven’ niet eens kennen. Vond ik eerder ook en nu eigenlijk nog.
Hmmm.. Het is half 2 geweest en de temperatuur is inmiddels gezak naar 25graden, dus ik ga toch maar weer een poging tot slapen doen nu… Morgen moet ik immers weer naar de zaak. Andere keer ga ik daar dan maar op in.
Dan hebben we iig de foto’s nog… enjoy! (?)
