I found myself sitting in a comfi-chair today. Feeling kind of awkward sitting across from an older man with a white beard. In silence. The man breaks the silence asking me: “So, (long pause), what brought you here today Trood?”
Maybe I should explain first that everyone doing the Creative Arts Therapy program is strongly encouraged to see a therapist. So don’t worry, I am not crazier than before. But I am very very busy and feelings of homesickness (missing both Holland and Nablus), stress and frustration are occurring more than ever. So I figured it could not hurt to give it ‘being a client’ a chance. Funny story for insiders: My original appointment was with someone called Lazarus (I am serious), and everyone from B-town will understand that this made me very curious and I could not wait to meet him. But alas, Lazarus was not in today, so I never got to meet him.
Back to the comfi-chair. What brought me here today? I tell the man that everyone keeps telling me that going to therapy is important and that I decided to give it a try. “Fair enough”, he says, “So what do you think might be topics that come up?” I told him about moving here, about how much energy my studies cost me at the moment, about Palestine, about general injustice in the world, about not having any friends here and we talk about the winter. Then he says: “I don’t think you need therapy Trood”.
Dude!
I don’t think I need therapy either, but if people tell you you need it enough times, you start wondering you know. I certainly don’t think there is anything wrong with going to a therapist. Of course I don’t, I am a therapist myself for gods sake. And as a therapist I know that everything I do and experience can possibly (not necessarily) cause mental problems. When I tell some people about what I did in Palestine they react shocked, very emotional and say things like: ” Oh my god! I could never do something like this!” This makes me feel uncomfortable. I always like to think that they can. They can, if they want to. I am not that special you know… I’m not better then anyone else, if I can do it you can do it too. The only difference is, that I want to do this kind of work, and you don’t. Which is fine! Nothing wrong with that.
But sometimes I wonder if I am correct in thinking this way. Maybe I am suppressing all these feelings, these other people seem so scared off. Again, I think I can handle it all: moving here, far away from everyone I love, studying in a second language, working with teenagers with the most horrifying histories and seniors who slowly lose their minds. I think I can handle it. But who knows, maybe I am not, maybe I just fool myself into believing I’m handling it well. If that is the case I fooled my therapist today too.
I feel stressed, disappointed and frustrated sometimes, but then again who doesn’t? All I have to do in these situations is remind myself why I want to do this and I find heaps of energy in that. Is that pushing negative feelings away? Or is it a way of dealing with them? In my previous school my teachers always told me to show my vulnerable side more. They found that I was pretending to be strong all the time and that this could not be healthy. I gave this a lot of thought since then, but my thinking always comes down to the same thing. I don’t seem to be strong, I feel strong.
Isn’t striving after my dream the best thing to do? I think it is. I think this is what makes me me. And this maybe makes me seem invulnerable at times, but I think I am not. And I think my best friends can see my vulnerable side once in a while. I am just doing what I really want to do and that makes me feel strong. If everyone would do what she really wants to do and is where her energy is biggest, I think the world could be a better place.
6 reacties
Hoi Trudy,
Misschien ben je niet beter dan anderen en twijfel je aan jezelf, maar ik kan je verzekeren je schrijft heel bijzonder en dat wordt hier in Enkhuizen zeer gewaardeerd. We zijn trouwe lezers van je blog. Het is zeker niet makkelijk om van het ene uiterste (Nablus) naar het andere uiterste (Canada) te gaan. Geen wonder dat je daar over nadenkt. Wij hopen dat het goed met je blijft gaan
Liesbeth, Frans, Bas en Karin
Hoi Farah,
Het is goed dat je steeds een moment neemt om te kijken of alles klopt. Een therapeut erbij betrekken is niet vreemd. Die zijn er om je weer in de goede richting te zetten of aan te geven dat je op de goede weg bent.
Je ervaring in Palestina zal je hele leven momenten geven dat je even nadenkt over de zin van het leven. Dat is mooi daarom was en ben ik ook trots dat je dat toen gedaan hebt. Ook nu ben ik trots dat je de stap naar Canada hebt gemaakt. Weg van vrienden en familie voor 2 jaar is niet niks. De omgeving en de mensen zijn anders. Het is zeker niet te vergelijken met Nederland.
Ik zit nu in Las Vegas en moet ook wennen aan de overmatige vriendelijkheid waarmee iedereen je benaderd. Zeker omdat dit alleen oppervlakte praat is en geen diepte heeft. Een goed gesprek is hier niet echt mogelijk.
Dat zal hetgeen zijn dat jij mist, hoewel ik denk dt het hier nog meer oppervlakkig is dan bij jou in Canada. Aan de anderkant weet is dat als je over 2 jaar weer in Nederland bent je Canada weer zult missen omdat je in die tijd ook de waardevolle zaken van Candan hebt ontdekt.
Als vader is mijn raad aan jou, blijf jezelf dan kan het niet verkeerd gaan.
Weet dat wij er altijd voor je zullen zijn.
Dikke kus van je trotse vader
Trude mijn Trudeke,
jij bent oh zo bijzonder, dat weet ik wel. En die bijzondere gave moet je koesteren en uitbouwen, zoals jij dat zelf aanvoelt.
Ik was vanmorgen opgestaan, lekker relaxed. Het is een mooie maar koude dag hier in België. Zo’n herfstdag waar je een lekker warm gevoel van krijgt.
Met het lezen van je blog, schoot in vol tranen. Jouw sterkte raakt me keer op keer en dat vind ik zo mooi. Ik beschouw dat als een klein beetje therapie voor mezelf. Ervaren dat mensen me raken met hun bijzondere gaven en talenten. Hun vechtlust en idealisme. Het maakt deze herfstdag heel bijzonder!
Ik vraag me soms af of ik ook niet beter af en toe langs loop bij een therapeut, al is het maar om mijn soms chaotische gedachten te helpen ordenen. Of om te leren omgaan met de invloed ik ik ervaar van mijn hormonenwerking. (Ja, het is -one of those days- dat ik alle emoties op één dag ervaar, vaak zonder aanleiding, met één knip van de vinger veranderlijk)
Maandag avond en gisteren avond had ik klassenraden. En wat er ook gezegd werd door mijn collega’s over de prestaties of het gedrag van sommige kinders op school; ze ontroeren me. Die kinders. Wat een vechters zijn het. En hoe stoer ze zich ook gedragen of wat ze zichzelf ook voorhouden; ze zijn zo kwetsbaar en gevoelig aan hoe je ze benadert. Dat op zich vind ik ontzettend prachtige ervaring. En waarschijnlijk maar een heel klein stukje van wat jij al die tijd in Nablus heb mogen ervaren.
Ik vind je een kei van een therapeut, een pracht van een vrouw en een fantastische vriendin van wie ik veel mag en kan leren.
Zonder je op een pied-de stalle te plaatsen, beschouw ik je stiekem als een klein wonder, onomwonden en zonder franjes.
Ik lees je hopelijk weer snel!
Hele dikke zoen,
Lenny
xx
Lieve Trude!!
Wie gaat er dan ook twee jaar weg
flapdrol
ik vond 5 weken al bijna te lang, ben echt blij dat ik er weer ben…
respect hoor!!
Ik zit nu een beetje op mijn luie gat, heb nog steeds geen werk, ben wat aan het solliciteren, dus hoop dat ik snel wat vind.
Helaas heb ik dus ook geen geld, anders was ik graag naar je toe gekomen om je een dikke knuffel te geven!!!
Trude, super veel succes met alles en maak er het beste van!! kus
Dag lieve Farah
Ik heb eindelijk even de tijd genomen om alles wat je tot nu toe hebt geschreven door te nemen. Fantastisch gewoon om te weten dat je doet wat je wil doen !
Je kiest ervoor om niet voor de hand liggende keuzes te maken, om het leven niet als één groot feest te zien maar om verder te kijken dan je eigen geluk, je eigen leven. Dat maakt het voor jezelf niet altijd gemakkelijk. Alles proberen in zijn context te zien en alles proberen te plaatsen helpt om jezelf niet te verliezen. En uiteraard eens goed huilen af en toe om wat je allemaal zou willen doen voor anderen, om wie je allemaal zou willen helpen maar niet kunt en om je gevoel van eenzaamheid te uiten…
Je bent een supermeid!
I guess the weather will be freezing balls like in the desert of Whadi-Rum…
Big kiss and hug
Mammie Charlotte
If everyone would do what she really wants to do and is where her energy is biggest, I think the world could be a better place.
Ik denk dat je hier zeker gelijk in hebt! En ik denk als je deze gedachte goed vasthoud dat je alle “obstakels” aan kan!
Kus Franka